บทที่ 67: ข้อความ

เธอพยักหน้า แต่มือสั่นเทาขณะที่ถอยห่าง สายตาทอดมองลงบนโต๊ะ “ฉันรู้” เธอพูดเสียงแผ่วเบา “แต่… แต่ถ้าเราเอาชนะไม่ได้ล่ะ? ถ้ามันแข็งแกร่งเกินไปสำหรับเราล่ะ?”

ผมเอื้อมมือไปหาเธออีกครั้ง ดึงเธอมานั่งบนตัก ให้แผ่นหลังพิงกับอกผม “อยู่ด้วยกันเราแข็งแกร่งกว่านะ” ผมพึมพำ ริมฝีปากเฉียดใบหูของเธอ “เราจะเผชิญหน...