บทที่ 77 ตอนที่ 2

เขามองสำรวจฉันอยู่ครู่หนึ่ง สายตาคมกริบราวกับจะแทงทะลุ ก่อนจะพยักหน้า “เอาเป็นว่า ถ้าเธออยากจะคุยเรื่องนี้เมื่อไหร่ ฉันก็อยู่ตรงนี้นะ”

ฉันบีบมือเขาเบาๆ ขอบคุณที่เขาอยู่ตรงนี้ แม้ว่าเขาจะไม่สามารถเข้าใจพายุที่โหมกระหน่ำในใจฉันได้อย่างถ่องแท้ “ฉันรู้” ฉันเอ่ย “ขอบคุณนะ”

เรานั่งกันเงียบๆ อยู่พักหนึ่ง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ