บทที่ 29 ทิ้งไว้กลางทาง

สนามมวย

ฟาคินนั่งเอนหลังพิงผนังในมุมมืดของห้องพักนักมวยเก่าๆ กลิ่นคาวเลือดจากจมูกไหลลงมาผสมกับเม็ดเหงื่อเป็นคราบเกรอะกรังทั่วใบหน้า เขาถ่มเลือดลงพื้น ยกมือลูบบาดแผลที่อยู่บนร่างกายเบาๆ

“ไอ้พยัคฆ์มันตายแล้วนะ เอาไปส่งโรงพยาบาลไม่ทัน รอบนี้เอ็งเล่นแรงไปหรือเปล่า”

ใบหน้าหล่อเหลาเงยหน้าขึ้นมองพี่เลี้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ