บทที่ 38 ดูเหมือนยังห่างไกล

“เอ็งมาทำอะไรที่หน้าบ้านข้าตั้งแต่เช้า”

จะแม่หวยใต้ดินอ้าปากหาววอดๆ ด้วยความงัวเงีย มองไปทางฟาคินที่นั่งคอตกอยู่บนเก้าอี้ตัวเก่าหน้าร้าน

“แต่เช้าที่ไหนแม่เอ้ย! ป้า ผมนั่งตบยุงอยู่หน้าบ้านทั้งคืน” ฟาคินดีดตัวลุกขึ้นยืนก่อนจะคว้าไม้ค่ำยันเดินกระแผลกๆ เข้าหาแม่ยายอย่างมีความหวัง

เพราะเอาแต่คิดเรื่อง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ