บทที่ 42 ห้องดับจิต

บรู้วววว…

ร่างสะบักสะบอมของนักมวยหนุ่มค่อยๆ ขยับตัวหลังจากได้ยินเสียงร้องรบกวนของสัตว์เลี้ยงแสนรัก

ใบหน้าคมคายบอบช้ำปรือตามองไปรอบบริเวณห้องพักใต้ดินอย่างคุ้นเคย บรรยากาศมืดสลัว มีเพียงแสงสว่างจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาผ่านช่องหน้าต่างและประตูที่พอจะทำให้เห็นเงาเลือนลาง 

ทันทีที่ขยับตัวเหมือนร่างกายก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ