บทที่ 47 ให้รู้ไม่ได้

คลับหรูแห่งหนึ่งในจังหวัดภูเก็ต

“พี่รี่…” ฟาคินสะกิดคนตัวเล็กที่เดินนำหน้า สอดส่องสายตาหันซ้ายมองขวา ตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลก็รู้สึกถึงสายตาของผู้คนรอบข้างที่เปลี่ยนไป “ทำไมคนมองผมแปลกๆ อ่ะ พี่รู้สึกเหมือนกันมั้ย”

“พี่ว่าคินคิดมากไปเองหรือเปล่า”

“ไม่ได้คิดไปเองนะพี่ ผมรู้สึกมาหลายวันแล้ว” ตั้งแต่อ...