บทที่ 52 มีพี่ต้องมีผม

มหาวิทยาลัย

“หรั่งเพื่อนรัก เลิกเรียนวันนี้ไปแทงสนุ๊กกับพวกกูปะ”

“พวกมึงไปเถอะ” ฟาคินซบหน้าลงบนโต๊ะหินอ่อนหน้าตึกคณะพลางถอนหายใจด้วยความห่อเหี่ยว มาเรียนเหมือนไร้วิญญาณเพราะจิตใจเอาแต่คิดเห็นใบหน้าของชนิตาคนสวยจนไม่เป็นอันทำอะไร

“เศร้าอะไรพวก ทำไมพักนี้มึงดูแปลกๆ” เขื่อนหย่อนตัวนั่งลงข้างเพื่อนชา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ