บทที่ 5 ตอนที่ 5 เพลย์บอยอ้อนรัก

ตอนที่ 5 เพลย์บอยอ้อนรัก

"อีกนานไหมกว่าจะถึง" เสียงเข้มเอ่ยถามคนขับรถ ด้วยอารมณ์หงุดหงิดเล็กน้อย ก็สาวสวยคนเมื่อสักครู่แม็กอยากได้ แต่เธอกลับมีเจ้าของแล้วน่ะสิ

“อีกสองซอยก็ถึงแล้วครับ” คนขับรถตอบ เมื่อแม็กมาถึงหน้าบ้าน ที่มีประตูรั้วเหล็กขนาดใหญ่กั้นอยู่ มันก็เปิดออกเองอย่างอัตโนมัติทันที รถแล่นมาจอดที่หน้าบ้าน คุณขวัญนภาออกมารอต้อนรับลูกชาย ด้วยความดีใจ ที่ลูกชายของท่านยอมมาเมืองไทยสักที

"สวัสดีครับคุณแม่ ไหนล่ะครับผู้หญิงที่คุณแม่จะให้ผมแต่งงานด้วย" แม็กเมื่อก้าวขาลงจากรถได้ ยังไม่ทันได้เดินมาถึงคุณแม่เลยด้วยซ้ำ เขาก็เอ่ยถามประโยคคำถามที่อยากรู้ออกมาทันที

"แม่ดีใจจริงๆ ที่ลูกชายของแม่อยากจะแต่งงาน" ผู้เป็นแม่รีบตอบกลับลูกชายออกไปทันที ถึงจะรู้ว่าแม็กไม่ได้อยากจะแต่งงานอย่างที่ท่านพูดจริงๆ แม็กคงแค่อยากจะเห็นหน้าน้ำค้างก็เท่านั้น ข้อนี้ท่านรู้ดี

(แม็ก คาร์ลอส)

"ใครว่าล่ะครับ ผมแค่อยากจะมาดูตัว ไม่รู้ว่าจะขี้เหร่ขนาดไหน จะทั้งอ้วน ทั้งดำ หรือเปล่าก็ไม่รู้" ขอบอกไว้ก่อนเลยนะว่าถ้าเป็นแบบที่ผมพูดจริงๆ ผมไม่เอาแน่ๆ เสียชื่อเพลย์บอยหมด อุตส่าห์สะสมชื่อเสียงในเรื่องนี้มาตั้งนาน ผู้หญิงแต่ละคนที่ผมเลือกมันต้องสวย น่ารัก หุ่นดี แล้วก็เนื้อเน้นๆ ผอมแห้งแรงน้อยผมก็ไม่ชอบ

"คนขับรถกำลังไปรับกลับบ้าน เดี๋ยวก็คงจะถึง ป่ะตาแม็กเข้าบ้านก่อนไม่ต้องอยากเห็นหน้าน้องขนาดนั้นก็ได้" ผมก็ต้องอยากเห็นหน้าเธอคนนั้นเป็นธรรมดา ก็บินรัดฟ้าข้ามน้ำข้ามทะเลมาก็เพื่อสิ่งนี้แหละ อ่อ...เพื่อสมบัติของผมด้วย คุณแม่นะคุณแม่!! ถ้าเธอสวยน่ารักก็คุยกันได้นานหน่อย แต่ถ้าขี้เหร่ก็จบผมบินกลับบ้านของผมพรุ่งนี้แน่ ส่วนเรื่องแต่งงานฝันไปเถอะผมไม่แต่ง!

ผมเดินตามคุณแม่ของผมเข้าบ้าน บ้านหลังนี้ผมยังไม่เคยมา คุณแม่พึ่งซื้อตอนกลับมาอยู่เมืองไทย ผมมองภายในบ้านตกแต่งได้ทันสมัยตามสมัยนิยมเรียบๆ แต่ก็ดูหรูหราดี

"ยัยน้องสาวนอกไส้ ไปเรียนเหรอครับคุณแม่” ผมถามคุณแม่อีกครั้งอย่างสนใจ ขณะที่หย่อนก้นนั่งลงที่โซฟาภายในห้องนั่งเล่นข้างๆ คุณแม่ของผม วันนี้ดูสีหน้าของคุณแม่ ท่านดูจะมีความสุขกว่าวันที่ไปหาผมที่นิวยอร์กเยอะเลยนะครับ

"ทำไมเรียกน้องแบบนั้นล่ะตาแม็ก แกจำไว้เลยนะว่าน้ำค้างคือลูกสาวของแม่คนหนึ่งเหมือนแก" ฮึ!! น้องสาวอย่างนั้นเหรอ พี่น้องที่ไหนเขาแต่งงานกัน ผมไม่มีทางคิดกับยัยนั่นเป็นน้องแน่ๆ

“เธอไม่ใช่น้องสาวผม ผมเป็นลูกคนเดียว แต่ถ้าเป็นอย่างอื่น...ผมไม่ขัด” ผมพูดอย่างขอไปที จนคุณแม่ถอนหายใจออกมาแรงๆ จนผมต้องหันไปมองหน้าท่าน ผมรักคุณแม่ของผมนะ แต่ผมไม่ต้องการการบังคับ ผมไม่ต้องการแต่งงาน แต่เงื่อนไขที่คุณแม่ตั้งขึ้นมันทำให้ผมต้องเดินทางมาที่นี่

“แม็กน้องไม่มีใคร แม่อยากให้แกรักน้องนะลูก” คุณแม่คงรักยัยน้องสาวนอกไส้มากสินะ มากกว่ารักผมอีกมั้ง ผมไม่เข้าใจ ทำไมต้องมายัดเยียดเธอให้ผมด้วย

“คุณแม่ก็เลยมายัดเยียดให้เป็นเมียผมอย่างนั้นเหรอครับ” ผมบอกตามตรงว่าไม่ค่อยพอใจคุณแม่เท่าไหร่ ที่คุณแม่ทำกับผมแบบนี้

“ตาแม็ก!!” คุณแม่เสียงดังใส่ผมทันที ท่านคงไม่พอใจที่ผมพูดความจริง

"เอาเถอะครับคุณแม่ แล้วเมื่อไหร่เธอจะมาสักที” ผมอยากจะเห็นหน้ายัยนั่นแล้ว ไม่รู้ว่าผู้หญิงแบบไหนที่อยากจะแต่งงานกับผู้ชายที่เขาไม่ได้เต็มใจเลยสักนิด

"อ้าวนั่นไงมาพอดี น้ำค้างมาหาแม่สิลูก" ผมเห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินตรงเข้ามา เธอตัวเล็ก ผิวขาว ผมยาวสวย ใส่ชุดนักศึกษารัดรูปจนเห็นถึงส่วนเว้าส่วนโค้งรูปร่างของเธอ เธอเดินเข้ามาใกล้อีกนิด ฮึ๊ย!!! เธอคือคนที่ผมเห็นเธอนั่งอยู่กับผู้ชายคนหนึ่ง ตอนที่ผมนั่งรถผ่านหน้ามหาวิทยาลัย แต่เธอมีแฟนแล้วนี่ เห็นสนิทสนมกันเชียวสงสัยยัยนี่จะไม่เบา นี่น่ะเหรอผู้หญิงไทยที่คุณแม่ชมนักชมหนาให้ผมฟังอยู่บ่อยๆ ผมขมวดคิ้วแน่นเมื่อเธอเดินเข้ามาถึง ผมทำหน้าเข้มใส่เธอทันที

"นี่น่ะเหรอครับ ยัยน้องสาวนอกไส้ที่คุณแม่จะให้แต่งงานกับผม” ผมพูดขึ้นอย่างเสียอารมณ์ทันที ที่จริงผมยอมรับเลยว่า เห็นเธอครั้งแรกผมก็รู้สึกถูกใจเธออยู่ไม่น้อย แต่มารู้ว่าเธอมีผู้ชายของเธออยู่แล้ว ผมรู้สึกขยะแขยงผู้หญิงแบบนี้เหลือเกิน แล้วยังมีหน้าจะมาแต่งงานกับผมอีก ผมพูดแล้วก็มองหน้าเธออย่างไม่พอใจทำให้เธอต้องก้มหน้าลง คงเห็นสายตาของผมที่มองไป...