บทที่ 7 ตอนที่ 7 เพลย์บอยอ้อนรัก

ตอนที่ 7 เพลย์บอยอ้อนรัก

"เพี๊ยะ!! หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะคะ พี่กำลังดูถูกน้ำค้างมากไปแล้ว" ฉันตบไปที่ใบหน้าหล่อเหลาของเขาอย่างแรงเพราะทนไม่ได้ที่เขามาพูดดูถูกฉันขนาดนี้ ทำไมฉันต้องมาเจอผู้ชายร้ายกาจคนนี้ด้วยนะ ใบหน้าหล่อเหลาหันไปตามแรงตบ เขาค่อยๆ หันหน้ากลับมาช้าๆ

“มือหนักเหมือนกันนี่!” หน้าเขาแดงไปครึ่งหน้าเพราะความขาวของเขา ตอนนี้เขาดูโกรธและดุมากกว่าเก่าเสียอีก ฉันไม่น่าไปตบเขาเลย ฉันขยับตัวหนีแต่เขาก็เดินตามฉันมาอีก ทำไมฉันต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์อย่างนี้ด้วยนะ

“พี่แม็กอยากทำอะไรน้ำค้างนะ ไม่งั้นน้ำค้างร้องเรียกคุณแม่จริงๆ ด้วย” ฉันขู่ ก็ฉันกลัวนี่ คนที่พึ่งจะรู้จักกัน พึ่งจะเห็นหน้ากันก็วันนี้ จำเป็นต้องทำท่าโกรธกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อนเลยเหรอ ฉันไปทำอะไรให้ ถ้าเขาคิดจะทำอะไรฉันจริงๆ ฉันร้องเรียกคุณแม่จริงๆ ด้วย

"ไหนๆ เราก็กำลังจะมาเป็นผัวเมียกันแล้วพี่ว่า..." พูดจบเขาก็จับหมับมาที่ข้อมือของฉันทันที แต่เขายังไม่ทันที่จะได้ทำอะไรไปมากกว่านี้ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นซะก่อน

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก" เขาหันไปมองเสียงเคาะประตูนั่น เป็นจังหวะทำให้ฉันสะบัดข้อมือของฉันออกจากการจับกุมของเขาแล้วฉันก็รีบวิ่งหนีมาที่ประตูทันที

"อ้าวคุณหนู" ฉันเปิดประตูออกมาก็เจอกับพี่วัน สงสัยคุณแม่จะให้พี่วันขึ้นมาตามพี่แม็กไปรับประทานอาหารเย็น ส่วนฉันไม่ได้พูดหรือเอ่ออะไรกับพี่วัน ฉันรีบวิ่งเข้าห้องของตัวเองที่อยู่ติดกับห้องของเขาไปอย่างเร็ว

(แม็ก)

"มีอะไรครับ" ผมเดินมาที่ประตูหน้าห้อง ในขณะที่ยัยน้องสาวนอกไส้ของผมวิ่งหนีเข้าห้องของตัวเองไปแล้ว

"คุณผู้หญิงให้วันมาบอกว่าอีก15นาที จะตั้งโต๊ะแล้วค่ะ" คุณแม่นะคุณแม่จะให้เด็กรีบขึ้นมาตามทำไมเร็วก็ไม่รู้ นึกเหรอว่าจะรอดพ้นเนื้อมือของผมไปได้...ยัยน้องสาวนอกไส้ฝากไว้ก่อนเถอะ!

"ครับเดี๋ยวผมตามลงไป" จากนั้นผมก็ปิดประตู แล้วอาบน้ำเปลี่ยนชุดแบบสบายๆ เป็นกางเกงขาสั้นเนื้อดี กับเสื้อโปโลสีขาวสะอาดตา เดินลงไปที่ชั้นล่าง

"อ้าวตาแม็กมานั่งก่อน” คุณแม่เรียกผมให้ไปนั่งที่โต๊ะรับประทานอาหารที่ท่านนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

“คุณแม่รอนานไหมครับ” ผมเห็นท่านนั่งรอ แต่ในมือก็อ่านหนังสืออยู่เล่มหนึ่ง ท่านเป็นคนชอบอ่านหนังสือมาตั้งแต่ไหนแต่ไร

“ไม่เป็นไรแม่ยังไม่ค่อยหิวหรอก แต่เอ๊ทำไมน้องยังไม่ลงมาสักที" คุณแม่พูดพลางมองไปที่ประตูห้องอาหาร คุณแม่เรียกน้ำค้างแต่ใช้คำว่าน้องกับผม ทำไมผมถึงรู้สึกไม่ชอบเรียกเธอว่าน้องยังไงก็ไม่รู้ น้องบ้าน้องบออะไรผมไม่มีน้องสักหน่อย นี่น่ะเหรอลูกสาวสุดที่รักของคุณแม่ ให้คุณแม่นั่งรออย่างนี้เนี่ยนะ

"เมื่อกี้วันเห็น..." สาวใช้ของคุณแม่กำลังจะอ้าปากพูด ผมรีบหันขวับไปมองหน้าเธอด้วยสายตาดุๆ ทันที คงจะพูดเรื่องที่ยัยน้องสาวนอกไส้วิ่งออกมาจากห้องของผมเป็นแน่ เมื่อสาวใช้คนนั้นเห็นสายตาดุๆ ของผมเธอจึงไม่กล้าพูดต่อ ก็ลองพูดดูสิ มีหวังผมตายแน่ๆ ก็ยัยนั่นน่ะลูกรักส่วนผมน่ะลูกชัง

"เดี๋ยวผมขึ้นไปตามให้เองครับ" ผมรีบพูดขึ้นทันทีพร้อมกับลุกขึ้นยืน แต่ก็ไม่ลืมที่จะส่งสายตาไปที่สาวใช้คนนั้นทำให้เธอก้มหน้าลง

"ให้วันไปตามให้ก็ได้ลูก" คุณแม่พูด

“ไม่เป็นไรครับเดี๋ยวผมไปตามน้องเอง” แล้วผมก็รีบเดินขึ้นไปตามน้อง...นอกไส้ของผมที่ชั้นบนของบ้าน

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก" ตอนนี้ผมมายืนอยู่หน้าห้องของเธอแล้ว ที่เธอลงไปช้าสงสัยเป็นเพราะเธออยู่ในห้องของผมนานไปหน่อย

"เดี๋ยวลงไปค่ะ" ผมได้ยินเสียงของเธอตะโกนออกมา ผมไม่ได้ส่งเสียง เธอคงคิดว่าเป็นสาวใช้ที่คุณแม่ให้มาตามแน่ๆ

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก" ผมเคาะต่อ

"พี่วันไปก่อนเลยค่ะ เดี๋ยวน้ำค้างตามลงไป" เธอตะโกนออกมาอีกครั้ง

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก" ผมจะยืนเคาะจนกว่าเธอจะออกมานี่แหละ

"พี่วันคะ...ว๊ายยยยยย!!!" เธอเปิดประตูออกมาด้วยผ้าขนหนูผืนเดียว ผมของเธอถูกก้าวมัดไว้สูง แสดงว่าเธอพึ่งจะอาบน้ำเสร็จแล้วยังแต่งตัวไม่เสร็จ แล้วเธอก็ทำท่าจะปิดประตูเมื่อเห็นหน้าผม แต่ดีที่มือผมไว ผมคว้าประตูไว้ทันไม่ยอมให้เธอปิด

"ปล่อยนะคะ" ผมใช้มือข้างเดียวจับประตูเอาไว้ไม่ได้ออกแรงอะไรมากนัก แต่ดูเหมือนเธอจะใช้แรงทั้งหมดของเธอยื้อประตูกับผม ทำให้ผ้าเช็ดตัวที่เธอนุ่งอยู่นั้นหลุดร่วงลงพื้น

"พรึบ!! ว๊ายยยยยยย" เธอร้องเสียงดังด้วยความตกใจ ผมก็ตกใจไม่แพ้กับเธอ ทีแรกผมก็แค่จะเอาชนะเธอเท่านั้น จะด้วยเรื่องอะไรก็แล้วแต่ ไม่ได้คิดว่าผลมันจะออกมาเป็นแบบนี้ ผมเห็นร่างกายของเธอเต็มสองตา มันทั้งขาวทั้งเนียนมองรวมๆ แล้ว หุ่นดียิ่งกว่าผู้หญิงที่ผมเคยผ่านมาซะอีก แต่แค่ไซร์ตัวเธอเล็กตามแบบฉบับสาวเอเชียก็เท่านั้น ผมรีบหันหลังกลับอย่างไว ตอนนี้หัวใจของผมมันดันเต้นแรงมาก แรงแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"รีบตามลงมาคุณแม่รออยู่!" ผมพูดเสียงหนักเกือบเป็นเข้ม เพราะต้องควบคุมเสียงไม่ให้สั่น แล้วผมก็ปิดประตูให้เธออย่างไว แล้วรีบเดินออกไปจากตรงนั้นทันที ผมเอามือกุมหน้าอกตัวเองเอาไว้ เพราะตอนนี้หัวใจของผมมันเต้นผิดจังหวะ มันเต้นแรงแทบจะระเบิดออกมาอยู่ข้างนอกอยู่แล้ว นี่หัวใจของผมมันเกิดอะไรขึ้นกับภาพเมื่อสักครู่นี้กันแน่ ผมเพลย์บอยตัวพ่อเลยนะ แต่ทำไมมาตื่นเต้นกับรูปร่างหุ่นบางๆ ของสาวไทยคนนี้ได้นะ

(น้ำค้าง)

หลังจากที่เขาปิดประตูให้ ฉันรู้สึกอายแทบบ้าใบหน้าร้อนผ่าว อยากจะมุดดินหนีไปให้ไกล ดีนะที่ฉันใส่ชั้นในแล้ว แต่ถึงยังไงภาพที่เขาเห็นมันก็น่าอับอายมากอยู่ดี ฉันรีบใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยโดยไว และตอนนี้ฉันก็กำลังเดินลงมาชั้นล่าง ตรงไปที่ห้องรับประทานอาหาร

“อ้าวนั่นลูกสาวแม่มาแล้ว มาทานข้าวกันเร็วลูก วันนี้แม่รู้สึกมีความสุขที่สุดเลย ที่ได้ทานข้าวกับลูกๆ ทั้งสองคน” คุณแม่พูด น้ำเสียงของท่านฟังดูมีความสุขกว่าทุกวัน ฉันเดินเข้าไปที่โต๊ะรับประทานอาหารด้วยความรู้สึกอับอายมาก ขอย้ำว่ามาก ฉันไม่กล้าแม้นแต่จะมองหน้าเขาด้วยซ้ำ