บทที่ 14 บทที่ 14

‘ถ้าวันนั้นฉันไม่ใจปลาซิว ยอมไปพบเขาด้วยตัวเอง ป่านนี้คนทีนึกถึงหน้าเขาแล้วยิ้ม และได้เป็นผู้หญิงข้างกายคุณพายัพอย่างเต็มภาคภูมิคงเป็นฉันไปแล้ว!’ กุสุมาคิดด้วยความริษยาอาฆาต หล่อนตบโต๊ะเครื่องแป้งดังปังจนช่างแต่งหน้าที่กำลังเก็บของอยู่สะดุ้ง

“ออกไปให้หมด! ฉันอยากอยู่คนเดียว... อีชื่น! แกอยู่ก่อน” ก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ