บทที่ 109 บทที่ 109

ณิชชาพัชร์พูดพร้อมกับหมุนตัวจากไป แต่ก็เดินไปได้เพียงสามสี่ก้าวเท่านั้น เพราะป้าเกดอุ้มน้องแพรวซึ่งกำลังร้องไห้โยเยเข้ามาในห้องนั้นพอดี หญิงสูงวัยส่งตัวน้องแพรวให้เจ้านายสาว ณิชชาพัชร์โอบกอดลูกน้อยพร้อมกับพูดปลอบโยน

“น้องแพรวร้องไห้ทำไมลูก โอ๋ลูกสาวคนเก่งของแม่หิวนมใช่ไหมคะ หนูถึงได้ร้องไห้โยเย”

เ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ