บทที่ 82 บทที่ 82

คำพูดและแววตาที่แสดงถึงความห่วงใย ประกอบกับรอยยิ้มที่สดใสทำให้กฤษฎาปฏิเสธคำขอร้องของเธอไม่ลง หลายวันที่ผ่านมาเขาเองก็เหนื่อยล้าทั้งร่างกายและจิตใจ ได้นอนพักบ้างก็คงจะดี

“ตกลงผมจะทำตามที่คุณต้องการ”

แต่เมื่อเขาจะเดินจากไปณิชชาพัชร์ได้ฉุดมือเขาเอาไว้

“เดี๋ยวก่อนค่ะ...อย่าเพิ่งไป”

กฤษฎาหันกลับมามอง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ