บทที่ 87 บทที่ 87

กฤษฎาหันกลับมามองใบหน้าของหญิงสาวที่เขารักนิ่งนาน ณิชชาพัชร์รับรู้ได้ว่าเขากำลังรู้สึกเศร้าและเสียใจกับอะไรบางอย่าง แววตาของเขามันบอกเธอเช่นนั้น หญิงสาวยกมือขึ้นไปลูบไล้ใบหน้าของเขาและถามด้วยความห่วงใย

“เป็นอะไรไปคะ...ทำไมคุณถึงดูเศร้านัก...คุณมีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะเล่าให้พัชร์ฟังได้ไหม”

แขนแข็งแร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ