บทที่ 93 บทที่ 93

กฤษฎานิ่งไปนาน สายตาของเขาฉายแววเจ็บช้ำกับคำร้องครั้งสุดท้ายขอของเธอ แต่สุดท้ายก็จำใจรับปากยอมทำในสิ่งที่เธอต้องการ

“ขอบคุณค่ะ” ณิชชาพัชร์เอ่ยปากพร้อมกับยิ้มทั้งน้ำตา

“ผมอยากที่จะหยุดเวลาไว้ตรงนี้ เพื่อที่จะให้เราอยู่ด้วยกันตลอดไปโดยไม่พรากจากกันทั้งที่ยังรักกัน ผมคงทรมานไม่ต่างอะไรกับการตายทั้งเป...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ