บทที่ 97 บทที่ 97

หลังจากรับประทานอาหารมื้อเย็นเสร็จแล้ว ณิชชาพัชร์ก็เลือกที่จะเดินออกมายืนรับลมที่ตรงบริเวณสระว่ายน้ำแทนการกลับขึ้นไปพักผ่อนบนห้อง ในขณะที่กำลังคิดอะไรเพลิน ๆ อยู่นั้นเธอก็ได้ยินเสียงทุ้มนุ่มของบิดาดังแทรกขึ้นมา

“ออกมายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้คนเดียวล่ะลูก”

“พัชร์ออกมายืนรับลมค่ะ”

“เราคุยกันหน่อยดีไหม”

...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ