บทที่ 3 WILDFIRE เพลิงพ่ายรัก EP3

ตอนที่ 2 บทลงโทษของเด็กดื้อ

บรรยากาศภายในห้องรับประทานอาหารขนาดใหญ่ของคฤหาสน์หรูเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่แทบจะจับต้องได้ ความอึดอัดแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้ว อัคนีนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ ใบหน้าคมคายที่มักจะเรียบเฉยตอนนี้กลับบึ้งตึงและแผ่รังสีอำมหิตออกมาจนเหล่าสาวใช้ต่างพากันก้มหน้างุด ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะช้อนสายตาขึ้นมองเจ้านายหนุ่มที่เพิ่งตื่นนอนด้วยอารมณ์ขุ่นมัว ความหงุดหงิดจากเหตุการณ์เมื่อคืนยังคงตกค้างอยู่ในความรู้สึก ภาพเด็กกาฝากที่กล้าต่อปากต่อคำแถมยังส่งสายตายั่วยวนอย่างไม่เจียมตัวทำให้เขานอนไม่หลับแทบทั้งคืน

“ป้าสม กาแฟผมได้หรือยัง” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามทำลายความเงียบ ป้าสมซึ่งเป็นแม่บ้านเก่าแก่รีบลนลานนำถ้วยกาแฟมาวางลงตรงหน้าเจ้านายหนุ่มด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย

“ได้แล้วค่ะคุณเพลิง” หญิงสูงวัยตอบกลับเสียงสั่น

อัคนียกแก้วกาแฟขึ้นจิบเพียงเล็กน้อย ก่อนจะกระแทกมันกลับลงบนจานรองเสียงดังเคร้ง คิ้วเข้มขมวดมุ่นเข้าหากันทันที

“รสชาติไม่ได้เรื่อง จืดชืดเหมือนน้ำล้างแก้ว ใครเป็นคนชง” เขาตวาดลั่นพร้อมกับตวัดสายตาดุดันมองแม่บ้าน

“เอ่อ ป้าชงเองค่ะคุณเพลิง ปกติคุณเพลิงก็ดื่มรสนี้” ป้าสมอึกอักตอบกลับด้วยใบหน้าถอดสี

“เททิ้ง แล้วไปเรียกพิชชาลงมา” คำสั่งประกาศิตนั้นทำให้ป้าสมชะงัก หญิงสูงวัยเงยหน้าขึ้นมองเจ้านายด้วยความลำบากใจ

“หนูพีชอาจจะยังไม่ตื่นหรือเปล่าคะ เธอเพิ่งจะ…” ป้าสมพยายามหาข้ออ้างช่วยเด็กสาว

“ผมบอกให้ไปเรียก” อัคนีตวาดเสียงกร้าว นัยน์ตาสีเข้มจัดวาวโรจน์ “บอกเธอว่าถ้าอยากจะมีข้าวกินในบ้านหลังนี้ก็ต้องรู้จักทำตัวให้เป็นประโยชน์ ไม่ใช่ทำตัวเป็นคุณหนูนอนกินบ้านกินเมืองรอให้คนอื่นหาเลี้ยง ไปตามมาเดี๋ยวนี้ บอกว่าผมจะกินกาแฟฝีมือเธอ”

ป้าสมรับคำเสียงอ่อย ก่อนจะรีบเดินเลี่ยงออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้อัคนีนั่งเคาะนิ้วกับโต๊ะอาหารเป็นจังหวะที่หนักแน่นและน่ากลัว เขากระตุกยิ้มมุมปากอย่างมาดร้าย

“คิดจะลองดีกับไฟก็ต้องโดนไฟลนเสียบ้าง จะได้รู้สำนึก” ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเองด้วยแววตาหมายมาด

บนชั้นสองของคฤหาสน์ ภายในห้องนอนสีพาสเทลตกแต่งอย่างน่ารักสมวัย พิชชากำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง หญิงสาวอยู่ในชุดนักศึกษาพอดีตัว เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาถูกปลดกระดุมเม็ดบนออกหนึ่งเม็ดเผยให้เห็นลำคอระหงและไหปลาร้าสวย กระโปรงทรงสอบสีดำขับเน้นส่วนโค้งเว้าให้ดูโดดเด่น แม้ใบหน้าจะดูอิดโรยเล็กน้อยจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ แต่ดวงตากลมโตกลับทอประกายมุ่งมั่นอย่างประหลาด

เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้นพร้อมกับเสียงร้องเรียกของแม่บ้าน

“หนูพีชคะ คุณหนูพีช ตื่นหรือยังลูก” เสียงป้าสมดังอยู่หน้าบานประตู

“ตื่นแล้วจ้ะป้าสม ประตูไม่ได้ล็อก เข้ามาได้เลย” หญิงสาวหันไปยิ้มให้แม่บ้านสูงวัยที่เปิดประตูเข้ามาด้วยสีหน้าเป็นกังวล

“มีอะไรหรือเปล่าคะป้าสม ทำไมทำหน้าแบบนั้น” พิชชาเอ่ยถามด้วยความสงสัยเมื่อเห็นคิ้วที่ขมวดมุ่นของอีกฝ่าย

“คือว่าคุณเพลิงเธอเรียกหาหนูพีชค่ะ เธอสั่งให้หนูพีชลงไปชงกาแฟให้ แล้วก็สั่งให้ยกขึ้นไปเสิร์ฟที่ห้องนอนใหญ่ด้วยค่ะ” ป้าสมถ่ายทอดคำสั่งด้วยน้ำเสียงหนักใจ

พิชชาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เธอเดาทางพี่ชายต่างสายเลือดคนนี้ออกไม่ยาก เขาคงกะจะแกล้งใช้งานเธอราวกับคนรับใช้เพื่อกดให้เธอต่ำลงและรู้สึกด้อยค่า แต่น่าเสียดายที่ลูกพีชคนนี้ไม่ใช่คนเจ้าน้ำตาที่จะยอมให้ใครมาโขกสับอยู่ฝ่ายเดียว

“ขอบคุณค่ะป้าสม เดี๋ยวพีชจัดการเอง ป้าสมไปทำงานต่อเถอะค่ะ” เธอบอกปัดอย่างไม่ยี่หระ

“แต่หนูพีชระวังตัวหน่อยนะคะ วันนี้คุณเพลิงเธออารมณ์ไม่ดี พาลไปทั่วบ้านเลย” ป้าสมอดไม่ได้ที่จะเตือนด้วยความห่วงใย

“ไม่ต้องห่วงค่ะป้า คนบ้าอำนาจแบบนั้นพีชรับมือไหว” พิชชายืนยันเสียงหนักแน่น

หญิงสาวลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินไปหยิบลิปสติกสีแดงระเรื่อขึ้นมาแต่งแต้มทับลงบนริมฝีปากอิ่มอีกครั้ง รอยยิ้มที่ปรากฏบนเงาสะท้อนในกระจกไม่ใช่รอยยิ้มของเด็กสาวผู้หวาดกลัว แต่เป็นรอยยิ้มของหญิงสาวที่พร้อมจะลงไปฟาดฟันกับตัวร้าย

“อยากดื่มกาแฟฝีมือพีชงั้นเหรอ ได้เลยพี่เพลิง เดี๋ยวพีชจะชงให้เข้มจนพี่ลืมไม่ลงเลยทีเดียว” เธอกระซิบกับเงาตัวเองในกระจกด้วยแววตาท้าทาย

สิบห้านาทีต่อมาพิชชาเดินประคองถาดกาแฟขึ้นมาหยุดยืนอยู่หน้าประตูไม้สักบานใหญ่ของโซนส่วนตัวฝั่งปีกขวา ซึ่งเป็นพื้นที่ของอัคนีที่น้อยคนนักจะได้รับอนุญาตให้ย่างกรายเข้าไป เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกความมั่นใจก่อนจะเคาะประตูตามมารยาท

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอสามครั้ง

“เข้ามา” เสียงอนุญาตจากด้านในดังลอดออกมา พิชชาหมุนลูกบิดประตูแล้วแทรกตัวเข้าไป

ภายในห้องกว้างขวางถูกตกแต่งด้วยโทนสีขรึมดำเทาบ่งบอกถึงรสนิยมและความเป็นบุรุษเพศอย่างชัดเจน กลิ่นหอมเย็นของเครื่องปรับอากาศผสมคลุกเคล้ากับกลิ่นกายชายอันเป็นเอกลักษณ์ทำเอาหญิงสาวเผลอใจเต้นแรงไปชั่ววูบ เธอปิดประตูลงแผ่วเบาแล้วหันกลับมามองหาเจ้าของห้อง ภาพที่เห็นทำเอาลมหายใจของเธอสะดุดกึก