บทที่ 4 WILDFIRE เพลิงพ่ายรัก EP4

อัคนียืนอยู่ริมหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ที่มองเห็นวิวสวนเบื้องล่าง เขาเปลือยท่อนบนเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อแน่นตึงที่เรียงตัวสวยงามราวกับประติมากรรมชั้นเลิศ ไหล่กว้างผายออกรับกับแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ผิวสีแทนเข้มมีหยดน้ำเกาะพราวระยับบ่งบอกว่าเขาเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จหมาด ท่อนล่างสวมเพียงกางเกงสแลกขายาวสีดำที่เอวต่ำจนน่าหวาดเสียว เผยให้เห็นรอยบุ๋มเหนือสะโพกและขอบกางเกงชั้นในแบรนด์หรูที่โผล่พ้นออกมาเล็กน้อย

เขากำลังใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดผมที่เปียกชื้นอย่างลวก ท่าทางการเคลื่อนไหวนั้นช่างดูดิบเถื่อนแต่กลับเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ดึงดูดที่รุนแรงจนพิชชาต้องเผลอกลืนน้ำลายลงคอ

“วางไว้ตรงนั้น แล้วก็ออกไป” อัคนีออกคำสั่งโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง เขาทำเหมือนเธอเป็นเพียงอากาศธาตุที่ไม่มีตัวตน

พิชชาวางถาดกาแฟลงบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่กลางห้อง ทว่าเธอไม่ได้เดินออกไปตามคำสั่ง เท้าเล็กก้าวเดินเข้าไปใกล้ร่างสูงที่ริมหน้าต่างอย่างเงียบเชียบ

“กาแฟมาแล้วค่ะพี่เพลิง” น้ำเสียงหวานหยดย้อยที่จงใจดัดให้ดูออดอ้อนเรียกให้อัคนีชะงักมือที่กำลังเช็ดผม เขาหันขวับกลับมามองเธอด้วยสายตาดุดัน

“ฉันบอกให้วางแล้วออกไป หูหนวกหรือไง” เขากดเสียงต่ำข่มขวัญ

“ก็พี่เพลิงบอกให้พีชมาชงกาแฟ พีชก็อยากจะรู้ว่ารสชาติมันจะถูกปากพี่เพลิงไหม ก็เลยต้องรอฟังคำติชมก่อนสิคะ” หญิงสาวตอบกลับหน้าตาย ดวงตากลมโตไล่มองสำรวจเรือนร่างกำยำตรงหน้าอย่างจาบจ้วง ไม่มีความเขินอายของหญิงสาววัยแรกแย้มให้เห็นแม้แต่น้อย สายตาของเธอลากไล้ตั้งแต่แผงอกกว้างที่มีไรขนอ่อนจางเรื่อยลงมายังลอนกล้ามหน้าท้องที่เป็นลอนสวยชัดเจน จนไปหยุดอยู่ที่จุดกึ่งกลางลำตัวที่นูนเด่นภายใต้เนื้อผ้าชั้นดี

การกระทำของเธอทำให้อัคนีรู้สึกเหมือนถูกคุกคามทางสายตา ความร้อนวูบวาบแล่นปราดไปทั่วร่าง เขาขบกรามแน่นเพื่อพยายามข่มความรู้สึกบางอย่างที่กำลังตื่นตัวขึ้นมา

“มองอะไรของเธอ สายตาแบบนี้อยากได้ฉันจนตัวสั่นเลยสินะ” เขาเหยียดยิ้มหยันพร้อมกับเดินย่างสามขุมเข้ามาหาจนร่างบางต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงาน อัคนีเท้าแขนกักขังร่างของพิชชาไว้ในอ้อมแขนแกร่ง โน้มใบหน้าคมคายลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน

“ก็แค่อยากรู้ว่าหุ่นแน่นขนาดนี้ของจริงหรือของปลอม” พิชชาเชิดหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้ แม้หัวใจจะเต้นรัวแรงราวกับกลองรบ แต่เธอก็ยังคงรักษามาดนางมารร้ายตัวน้อยเอาไว้ได้อย่างแนบเนียน นิ้วเรียวสวยค่อยยกขึ้นแตะลงบนกล้ามหน้าท้องแข็งเกร็งของเขาแล้วลูบไล้แผ่วเบาเป็นการท้าทาย

สัมผัสจากปลายนิ้วของเธอทำให้อัคนีสะดุ้งเล็กน้อย กล้ามเนื้อหน้าท้องหดเกร็งตอบรับสัมผัสนั้นโดยอัตโนมัติ เขาควรจะปัดมือเธอทิ้งหรือสั่งสอนให้รู้แล้วรู้รอด แต่เขากลับยืนนิ่งปล่อยให้เธอลูบไล้อย่างย่ามใจ

“แน่นจัง พีชสงสัยจังเลยค่ะ” เธอช้อนสายตาขึ้นมองด้วยแววตาซุกซน

“สงสัยอะไร” อัคนีถามเสียงพร่า ความอดทนของเขาเริ่มจะลดน้อยลงทุกที

“สงสัยว่ากล้ามใหญ่แน่นแบบนี้พี่เพลิงออกกำลังกายมาอย่างหนักหรือว่ากินหญ้าคะ ถึงได้ดูบึกบึนเหมือนควายธนูขนาดนี้” สิ้นคำพูดนั้นบรรยากาศในห้องก็เหมือนถูกแช่แข็ง อัคนีนิ่งค้างไปชั่วขณะก่อนที่ดวงตาจะลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความโกรธจัด

“ยัยตัวแสบ” มือหนาคว้าหมับเข้าที่ปลายคางมนแล้วบีบแน่นจนพิชชานิ่วหน้าด้วยความเจ็บ เขากระชากใบหน้าสวยให้เงยขึ้นรับแรงปะทะทางอารมณ์

“ปากดีนักนะ กล้าดียังไงมาด่าฉัน” เขาเค้นเสียงลอดไรฟัน

“ก็พีชพูดความจริง พีชแค่สงสัย โอ๊ย เจ็บนะพี่เพลิง” เธอร้องประท้วงเมื่อแรงบีบเพิ่มมากขึ้น

“เจ็บสิดี จะได้จำว่าอย่ามาลองดีกับคนอย่างฉัน เธอคิดว่าการที่แม่ฉันรับเธอมาเลี้ยงจะทำให้เธอมีสิทธิ์มาเหยียบจมูกฉันเล่นงั้นเหรอ” อัคนีตวาดใส่หน้าเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวที่มีกลิ่นมินต์จางๆ เป่ารดใบหน้าหวาน เขาโกรธที่ถูกเด็กเมื่อวานซืนหลอกด่า แต่สิ่งที่ทำให้เขาโมโหตัวเองยิ่งกว่าคือการที่เขาไม่สามารถละสายตาไปจากริมฝีปากอิ่มสีแดงสดที่กำลังเผยอขึ้นเพราะความเจ็บปวดนั้นได้เลย

“ปล่อยพีชนะ” พิชชาพยายามผลักอกเขาออกแต่ก็เหมือนผลักกำแพงหิน อัคนีไม่สะเทือนเลยสักนิด เขากลับยิ่งเบียดกายเข้ามาแนบชิดมากขึ้นจนหน้าอกนุ่มหยุ่นถูกบดเบียดกับอกแกร่งเปลือยเปล่า ความร้อนจากกายชายแผ่ซ่านเข้ามาจนพิชชาเริ่มรู้สึกวูบวาบและหายใจติดขัด

“ไม่ปล่อย ฉันจะสั่งสอนให้เธอรู้สำนึกว่าสถานะของเธอมันเป็นได้แค่ไหน” อัคนีก้มหน้าลงต่ำ ริมฝีปากหยักได้รูปเฉียดผ่านแก้มเนียนใสไปหยุดอยู่ที่ใบหูเล็ก เขาขบเม้มติ่งหูเธอแรงจนหญิงสาวสะดุ้งเฮือก ขนอ่อนทั่วกายลุกชันด้วยความเสียวซ่านที่แล่นปราดไปถึงกระดูกสันหลัง

“อย่า พี่เพลิง อย่าทำแบบนี้” เธอร้องห้ามเสียงหลง

“ทำไม กลัวหรือไง ทีเมื่อกี้ยังปากเก่งอยู่เลยนี่” เสียงกระซิบของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความอันตราย มือหนาที่บีบคางเปลี่ยนมาเป็นลูบไล้ไปตามลำคอระหงแล้วเลื่อนต่ำลงไปสัมผัสกับเนินเนื้ออวบอิ่มที่โผล่พ้นคอเสื้อนักศึกษา นิ้วโป้งของเขาบดคลึงแผ่วเบาบนผิวเนื้ออ่อนนุ่มสร้างความปั่นป่วนให้พิชชาจนเธอแข้งขาอ่อนแรง

“พีชเป็นน้องพี่เพลิงนะ” เธอพยายามเตือนสติ