บทที่ 7 WILDFIRE เพลิงพ่ายรัก EP7

เสียงดนตรีอีดีเอ็มจังหวะหนักหน่วงดังกระหึ่มปลุกเร้าอารมณ์สนุกสนานของผู้คนในผับหรูย่านทองหล่อ แสงไฟเลเซอร์หลากสีสาดส่องตัดกับควันจางสร้างบรรยากาศมัวเมาและลึกลับชวนฝัน บริเวณฟลอร์เต้นรำอัดแน่นไปด้วยเหล่านักศึกษาและวัยรุ่นหน้าตาดีที่ต่างพากันโยกย้ายส่ายสะโพกไปตามจังหวะเพลงอย่างสุดเหวี่ยงไร้ขีดจำกัด

พิชชาในชุดเดรสเกาะอกสีน้ำเงินเข้มขับผิวขาวเนียนละเอียดให้ดูโดดเด่นสะดุดตาเหนือใคร กระโปรงสั้นเหนือเข่าโชว์เรียวขาเสลาสวยงาม ทุกท่วงท่าการขยับตัวของเธอเรียกสายตาของบรรดาชายหนุ่มในร้านให้หันมามองเป็นตาเดียว หญิงสาวกำลังเต้นรำอยู่กับกลุ่มเพื่อนสนิทด้วยรอยยิ้มสดใสราวกับนกน้อยที่เพิ่งหลุดรอดออกจากกรงทอง

เธอพยายามสลัดภาพใบหน้าดุดันและสัมผัสจาบจ้วงเอาแต่ใจของอัคนีออกจากสมอง ปล่อยใจให้ล่องลอยไปกับเสียงเพลงจังหวะสนุกสนานและเครื่องดื่มแอลกอฮอล์สีสวยในมือ

“สนุกไหมพีช” เสียงทุ้มคุ้นหูตะโกนแข่งกับเสียงเพลงที่ดังสนั่น พิชชาหันไปยิ้มกว้างให้นนท์ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทที่ยืนอยู่ข้างกาย เขาคอยช่วยเป็นไม้กันหมากันผู้ชายคนอื่นที่พยายามจะเข้ามาขอชนแก้วกับเธอออกไปอย่างสุภาพแต่หนักแน่น

“สนุกมากเลยนนท์ ขอบใจนะที่พาเรามาเปิดหูเปิดตา ถ้าขืนอยู่บ้านเราคงประสาทกินตายแน่” หญิงสาวตะโกนตอบพร้อมกับส่งรอยยิ้มกว้างขวาง

“ถ้าพีชชอบ วันหลังเราพามาอีกก็ได้นะ แต่ตอนนี้เหงื่อออกเต็มหน้าผากหมดแล้ว ไปนั่งพักตรงโซฟาก่อนไหม เดี๋ยวเราสั่งน้ำเปล่าเย็นชื่นใจมาให้” นนท์ขยับเข้ามาใกล้พร้อมกับเอื้อมมือไปปัดไรผมที่ปรกหน้าผากเธอออกให้อย่างอ่อนโยนและทะนุถนอม

“ขอบใจจ้ะ นนท์น่ารักที่สุดเลย” พิชชาเอ่ยชมด้วยความจริงใจ

ภาพความสนิทสนมและการแตะเนื้อต้องตัวอย่างเป็นธรรมชาติของคนทั้งคู่ตกอยู่ในสายตาคมกริบของมัจจุราชที่ซุ่มมองอยู่ในมุมมืดบนชั้นลอยโซนวีไอพีตลอดเวลา

อัคนีนั่งไขว่ห้างด้วยท่วงท่าสง่างามทว่าแฝงความน่าเกรงขาม มือหนาข้างหนึ่งถือแก้วเครื่องดื่มแอลกอฮอล์สีอำพัน ส่วนมืออีกข้างเคาะไปตามจังหวะเพลงบนพนักโซฟา ทว่าสายตาดุดันไม่ได้มองไปที่ฟลอร์เต้นรำเพื่อความบันเทิง เขากำลังจดจ้องไปที่จุดเดียวคือร่างเล็กในชุดสีน้ำเงินที่กำลังหัวร่อต่อกระซิกอยู่กับผู้ชายท่าทางติ๋มที่เขาเกลียดขี้หน้าเข้าไส้

ยิ่งเห็นมือของไอ้หน้าจืดนั่นแตะลงบนแก้มเนียนของพิชชา แรงบีบที่แก้วเหล้าก็ยิ่งเพิ่มขึ้นจนแทบจะแตกคามือ เส้นความอดทนของอัคนีขาดผึงลงในวินาทีนั้นราวกับเส้นด้ายที่ถูกดึงจนตึงเปรี๊ยะ

“กล้าดียังไง” ชายหนุ่มเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยแรงโทสะที่พุ่งทะยาน เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนเสื้อดูน่าเกรงขามและเต็มไปด้วยอันตราย ชายหนุ่มโยนแก้วเหล้าทิ้งลงบนโต๊ะอย่างไม่ไยดีแล้วก้าวขายาวลงจากชั้นลอย ตรงดิ่งแหวกฝูงชนเข้าไปยังเป้าหมายราวกับฉลามร้ายที่ได้กลิ่นคาวเลือด

ที่ด้านล่างหน้าฟลอร์เต้นรำ พิชชากำลังจะยื่นมือรับแก้วน้ำจากนนท์ จู่ๆ เธอก็รู้สึกถึงแรงกระชากอย่างหนักหน่วงที่ต้นแขนจนแก้วน้ำร่วงหลุดจากมือหล่นแตกกระจายเต็มพื้น

“ว้าย” หญิงสาวร้องเสียงหลงด้วยความตกใจสุดขีด เมื่อหันไปมองก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อพบกับใบหน้าถมึงทึงของอัคนีที่ยืนตระหง่านอยู่ด้านหลังราวกับยักษ์ปักหลั่น

“พี่เพลิง พี่มาได้ยังไง” เธอละล่ำละลักถามด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก

“กลับ” คำสั่งสั้นห้วนดังก้องแข่งกับเสียงเพลงที่กำลังบรรเลง อัคนีไม่รอฟังคำตอบหรือคำทัดทานใด เขากระชากลากแขนเรียวให้เดินตามทันที

“เดี๋ยวครับพี่ คุณจะทำอะไรพีช” นนท์รีบก้าวเข้ามาขวางทางเอาไว้ แม้จะดูตัวเล็กและบอบบางกว่าอัคนีมากแต่เขาก็พยายามปกป้องเพื่อนสาวสุดความสามารถ

อัคนีหยุดเดินแล้วหันมามองนนท์ด้วยสายตาเหยียดหยามราวกับมองมดปลวกไร้ค่า “หลีกไปไอ้หน้าจืด นี่เป็นเรื่องของคนในครอบครัว คนนอกอย่ามาแส่”

“แต่พีชเขาเจ็บ พี่ปล่อยแขนพีชก่อนสิครับ” นนท์ยังคงยืนกรานอย่างกล้าหาญ

“ฉันบอกให้หลีกไป” อัคนีผลักอกนนท์เพียงเบาบางแต่อีกฝ่ายกลับเซถลาไปชนกับโต๊ะข้างหลังจนล้มลงกระแทกพื้น พิชชาเห็นดังนั้นก็โกรธจัดจนเลือดขึ้นหน้า เธอพยายามออกแรงสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมที่แน่นหนาราวกับคีมเหล็ก

“พี่เพลิงทำบ้าอะไร ไปทำร้ายนนท์ทำไม ปล่อยพีชนะ พีชไม่กลับ พีชจะไปดูนนท์” หญิงสาวตวาดลั่นอย่างลืมตัว

“ห่วงมันมากนักใช่ไหม ได้ งั้นเราไปคุยกันให้รู้เรื่อง” อัคนีไม่สนใจเสียงโวยวายหรือสายตาของคนในผับที่เริ่มหันมามองด้วยความสนใจ เขาช้อนตัวอุ้มพิชชาพาดบ่าอย่างไม่ปรานีท่ามกลางเสียงร้องประท้วงและกำปั้นเล็กที่ระดมทุบตีแผ่นหลังกว้างของเขาพัลวัน

“ปล่อยนะ ปล่อยพีชเดี๋ยวนี้ ไอ้คนป่าเถื่อน” เธอร้องตะโกนสุดเสียงพลางดิ้นรนสุดชีวิต

ชายหนุ่มแบกเธอดุ่มเดินฝ่าการ์ดรักษาความปลอดภัยหน้าผับไปที่รถสปอร์ตคันหรูที่จอดรอเทียบอยู่ เขาเปิดประตูฝั่งข้างคนขับแล้วโยนร่างบางเข้าไปในห้องโดยสารอย่างแรงจนศีรษะเธอเกือบกระแทกกับคอนโซลหน้ารถ

“โอ๊ย พีชเจ็บนะ” หญิงสาวนิ่วหน้าด้วยความร้าวระบมไปทั้งร่าง

“เจ็บก็ทน นั่งเงียบเอาไว้ ถ้าขืนลงมาฉันจะหักขาเธอทิ้งตรงนี้แหละ” อัคนีชี้หน้าคาดโทษด้วยแววตาจริงจังจนพิชชาถึงกับชะงักงัน เธอรู้ดีแก่ใจว่าเวลาเขาโกรธจัดเขาเอาจริงแน่ ชายหนุ่มปิดประตูกระแทกเสียงดังสนั่น ก่อนจะเดินอ้อมไปฝั่งคนขับแล้วกระชากรถออกตัวไปด้วยความเร็วสูง ทิ้งเสียงล้อบดถนนกรีดร้องโหยหวนไว้เบื้องหลัง