บทที่ 1 แรกพบ

ตูม...

เสียงระเบิดดังสนั่นทั่วท้องทะเล เรือสำราญขนาดใหญ่เกิดระเบิดขึ้น อย่างแรง มันแรงมากพอที่จะทําให้ตัวเรือขาดเป็นสองท่อน ส่วนหัวค่อยๆ จมลงสู่ท้องทะเล ความโกลาหลเกิดขึ้นบนเรือลํานั้นทันทีที่เกิดเสียงดังสนั่น เหล่าบอดี้การ์ดทั้งหลายต่างวิ่งหาร่างของเจ้านายหนุ่มที่ไม่รู้ว่าอยู่ส่วนไหนของเรือ

“คุณเลโออยู่ไหน...ใครเห็นเจ้านายบ้าง” ซาเวกี้หัวหน้าบอดี้การ์ด ร้องตะโกนถามลูกน้องของเขา ที่วิ่งพล่านหาเหมือนกับเขา แต่ทุกคนต่างส่ายหน้าเป็นคําตอบ การเดินทางมาเที่ยวเมืองไทยครั้งนี้เป็นการมาแบบส่วนตัว มีคนรู้เพียงไม่กี่คน การรักษาความปลอดภัยที่เข้มงวดของเขาที่ตรวจตราทุกตารางนิ้วบนเรือด้วยตัวของเขาเอง ไม่น่าที่จะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น สิ่งที่เขาสงสัยก็คือระเบิดมาอยู่ในเรือนี้ได้ยังไง และก็เป็นหน้าที่ของเขาที่จะต้องค้นหาคําตอบ หากตอนนี้สิ่งเดียวที่อยากรู้คือเจ้านายหนุ่มของพวกเขาอยู่ที่ไหน ท้องทะเลที่

สวยงามช่างกว้างใหญ่ ซาเวกี้มองไปทางใดทิศทางนั้นก็มีแต่ผืนน้ำทะเล

เลโอนาร์โด ปิร์โลเป้ เจ้าของกาสิโนที่ใหญ่ที่สุดในอเมริกา และเป็นมาเฟียผู้เลือดร้อน อารมณ์ราวกับพายุเวลาโกรธเกรี้ยว เย็นชาในเรื่องของความรัก ร่างเขานอนสลบอยู่บนเกาะหนึ่งห่างไกลจากเรือสำราญของเขาค่อนข้างมาก

หญิงสาวคนหนึ่งเดินทอดน่องอยู่ริมชายหาด ดื่มด่ำกับธรรมชาติที่สวยงามตรงหน้า ที่หาไม่ได้ในเมืองกรุง เธอคิดไม่ผิดที่ตัดสินใจมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่นี่ ดวงตากลมโตสะดุดมองร่างของชายคนหนึ่ง เขานอนคว่ำหน้ากับผืนทราย เธอจึงเดินแกมวิ่งไปที่ร่างนั้นทันที ไม่แน่ใจว่าเขาคนนั้นนอนอาบแดด หรือว่าเกิดอุบัติเหตุ ภาพที่เธอเห็นทำให้รู้ว่าชายคนนี้เกิดเรื่องไม่ดีขึ้น ตามลำแขนหนามีเลือดไหลซึมออกมา ร่างกายมีรอยฟกช้ำกระจายไปทั่ว

“คุณคุณเป็นอะไรหรือเปล่า” ปัณฑารีย์หญิงสาวจากเมืองกรุง ใช้ฝ่ามือตบไปบนใบหน้าเขาเบาๆ เพื่อเรียกสติ หลังจากที่พลิกกายของเขาให้นอนหงาย ร่างสูงใหญ่ยังคงนอนนิ่งเฉยไม่รับรู้ใดๆ เธอจึงใช้นิ้วมือไปยังที่จมูกของเขา รู้สึกโล่งใจที่เขายังมีชีวิตอยู่ “จะทำยังไงดีเนี่ย”

หญิงสาวถามตัวเอง เพราะเธอไม่รู้ว่าจะนำร่างสูงใหญ่ ไปบ้านพักเธอได้ยังไง มีทางเดียวที่จะช่วยชายนิรนามคนนี้ได้ คือต้องหาผู้ช่วย เธอจึงวิ่งไป บ้านตาพร้อมและยายจันทร์สองตายายที่อยู่ใกล้กับบ้านของเธอ เพื่อขอความช่วยเหลือ ไม่นานชายประมาณสี่คนเดินมาพร้อมกับปัณฑารีย์และสองตายาย ชายทั้งสี่ช่วยกันแบกร่างของเลโอนาร์โดไปที่บ้านของหญิงสาวทันที

“น้ำผึ้งแน่ใจนะว่าจะดูแลไอ้ยักษ์นี่เอง” ตาพร้อมถามอย่างเป็นห่วง เพราะคนสมัยนี้ไว้ใจได้ยากยิ่ง มีภัยหลากหลายรูปแบบ จึงต้องระวังตัวเองและคนรอบข้างให้มาก

“ได้สิจ๊ะ...มีอะไรเดี๋ยวน้ำผึ้งจะตะโกนเรียกนะคะ” ปัณฑารีย์ตอบ พร้อมกับรอยยิ้ม มีอะไรบางอย่างบอกหญิงสาวว่า ผู้ชายคนนี้ไม่น่ากลัวเหมือนรูปร่างของเขา ตรงกันข้ามเมื่ออยู่ใกล้เธอรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด

“งั้นตาไปก่อนนะมีอะไรก็เรียกก็แล้วกัน” ตาพร้อมพูดจบก็เดินออกไปจากบ้านปัณฑารีย์ เธอจึงนำผ้าชุบน้ำมาเช็ดเม็ดทรายที่ติดอยู่ตามใบหน้าและร่างกายของเขา ใบหน้าคมหมดจดไร้เม็ดทราย เผยให้เห็นดวงหน้าที่แท้จริง ผู้ชายคนนี้เป็นผู้ชายที่หล่อมาก ผิวขาว คิ้วดกดำ จมูกโด่งเป็นสันเรียวปากหนาได้รูป ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างลงตัว หญิงสาวมองอย่างเพลิดเพลิน ใจของปัณฑารีย์สั่นจนเธอรู้สึกได้ ในยามหลับเขายังทำให้เธอหัวใจเต้นแรงขนาดนี้ แล้วถ้าเขาตื่นขึ้นมาเธอเองไม่รู้ว่าความรู้สึกของเธอจะเป็นยังไง

............................

เลโอนาร์โดนอนสลบไปสองคืนเต็มๆ ร่างสูงใหญ่เริ่มขยับทีละนิดๆ เปลือกตาปิดสนิทลืมขึ้นอย่างช้าๆ เขาหลับไปนานหลายวัน ดวงตาของเขายังไม่คุ้นกับแสงสว่าง เปลือกตากะพริบถี่ๆ หลายครั้งเพื่อให้ดวงตาได้ปรับสภาพกับแสงสว่างของดวงอาทิตย์ ก่อนจะลุกตัวขึ้นนั่งอย่างเชื่องช้า กวาดสายตาไปทั่วบ้านหลังหนึ่งไม่ใหญ่ไม่เล็ก พยายามนึกถึงเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้น แต่ยิ่งนึกเขายิ่งปวดหัว ภาพต่างๆ ที่อยู่ในสมอง ซ้อนกันยุ่ง

สิ่งมีชีวิตที่เขาเห็นเป็นคนแรก คือร่างของผู้หญิงคนหนึ่งกำลังเดินถืออะไรบางอย่างมาหาตน ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้ม สวยหวาน อาจจะไม่สวยมากมายในความรู้สึกของเขา แต่ความสวยของเธอซ่อนความหวานไว้ในดวงตา ดวงตาที่เขาไม่เคยเห็นกับผู้หญิงคนไหน

“ตื่นแล้วเหรอคะ ฉันทำกับข้าวไว้ให้คุณด้วย ฉันไม่รู้ว่าคุณจะกินได้มั้ย” เลโอนาร์โดมองอาหารในถาดไม้ที่ปัณฑารีย์วางไว้ตรงหน้า อาหารในถาดมีข้าวหนึ่งจาน ไข่เจียวแล้วผัดผักรวมมิตรอีกหนึ่งอย่าง

“หน้าตาของคุณเหมือนคนต่างชาติ  ไม่แน่ใจว่าคุณจะทานอาหารไทยแบบนี้ได้หรือเปล่า” ปัณฑารีย์พูดพร้อมกับเลื่อนถาดอาหารมาใกล้ ชายหนุ่มมองอาหารหน้าตาแปลกๆ ตรงหน้าอย่างชั่งใจ แต่เพราะความหิวทำให้มือใหญาหยิบช้อนคันเล็ก ตักอาหารใส่ปากเพื่อประทังชีวิต คำแรกที่ชายหนุ่มได้ลิ้มรสกับอาหาร ความอร่อยบังเกิดขึ้นในต่อมรับรู้รสชาติ ไข่เจียวและผัดผัก อาหารง่ายๆ มื้อนี้เทียบไม่ได้กับอาหารที่เขาเคยลิ้มลองมา แต่รสชาติของมันกลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง อาหารที่เธอทำให้เขาทานเป็นอาหารที่อร่อยที่สุดเท่าที่เขาเคยทานมา ข้าวในจานจึงหมดเกลี้ยงในเวลาอันรวดเร็ว "อร่อยมั้ยคะ”

เธอถามเป็นภาษาอังกฤษ

"อร่อยมากเลย" เลโอนาร์โดตอบจากใจจริง

“คุณชื่ออะไร เป็นใครมาจากไหน  ทำไมถึงนอนสลบอยู่ที่ชายหาด” ปัณฑารีย์ถามเป็นชุด

ชายหนุ่มพยายามทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด เขายืนอยู่ที่หัวเรือพร้อมกับการ์ดอีกสองคน ขณะที่เขาดูท้องทะเลสีครามที่สวยงาม เกิดเสียงระเบิดดังขึ้นร่างของเขาลอยกระเด็นตามแรงระเบิด กระทบกับผืนน้ำอย่างแรง ก่อนที่สติของเขาจะดับวูบ

“ผมชื่อเลโอนาร์โดเรียกผมว่าเลโอ เรือที่ผมโดยสารมาเกิดระเบิด หลังจากนั้นผมก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย” เลโอนาร์โดไม่บอกหญิงสาวตรงหน้าว่าเขาเป็นใคร เขาต้องปกปิดฐานะของตัวเองไว้เพื่อความปลอดภัยของตัวเอง รวมทั้งของผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขาด้วย

“ฉันชื่อปัณฑารีย์...เรียกว่าน้ำผึ้งก็ได้” หญิงสาวแนะนำตัว

“มิเอเล่ (ภาษาอิตาเลี่ยนแปลว่าน้ำผึ้ง) ผมเรียกคุณว่ามิเอเล่ดีกว่าครับ”

“ตามใจคุณค่ะ คุณอย่าเพิ่งขยับตัวมากนะคะ เดี๋ยวแผลที่เอวจะอักเสบ คุณโดนของมีคมบาดลึกเลยค่ะ แต่ไม่ต้องห่วงหมอเย็บให้แล้ว คุณอยู่ที่นี่ได้นะคะ จนกว่าจะหาย”

เธอบอกเขาอย่างมีไมตรี เลโอนาร์โดมองดวงหน้ารูปไข่เกลี้ยงเกลาของหญิงสาวผู้แสนดีด้วยรอยยิ้ม ผู้หญิงที่เขาพานพบทุกคนเห็นเงินของเขาสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด หากเธอรู้ว่าเขาคือใคร ร่ำรวยมากแค่ไหน หญิงสาวตรงหน้านี้จะแปรเปลี่ยนหรือไม่ เป็นคำตอบที่เขาอยากรู้และไม่อยากรู้ในเวลาเดียวกัน