บทที่ 11 หน้าที่เด็กเสิร์ฟ

ปัณฑารีย์เดินทางมาถึงสถานที่ทำงานในเวลาสิบนาทีต่อมา ร้านอาหารขนาดใหญ่ติดริมทะเล บนเกาะราชาใหญ่ เดือนนี้เป็นฤดูการท่องเที่ยวจึงมีลูกค้าหนาตามากกว่าปกติ หญิงสาวผลัดเปลี่ยนเป็นเครื่องแบบที่ทางร้านจัดเตรียมไว้ให้ ไม่นานเธอเดินออกมาจากห้องแต่งตัวหญิง พร้อมกับเพื่อนๆ อีกสี่ห้าคน ทั้งหมดลงมือปฏิบัติตามหน้าที่ของตนเอง

ลูกค้าเริ่มทยอยเข้ามาในร้าน หลังจากที่ร้านเปิดให้บริการในเวลาสิบนาฬิกา จนกระทั่งถึงเวลาประมาณบ่ายโมง ชายกลุ่มใหญ่เดินเข้ามาภายในร้าน ชายคนหนึ่งบอกความตั้งใจว่าต้องการใช้บริการห้องวีไอพี ซึ่งอยู่ที่ชั้นบนของร้าน เป็นห้องที่มีความเป็นส่วนตัว มีไว้สังสรรค์ พบปะเพื่อนฝูงหรือคุยธุรกิจในเรื่องที่ไม่อยากให้คนอื่นได้รับรู้ เพราะแต่ละห้องมีกระจกหนาทึบล้อมรอบ มีเพียงประตูที่เปิดเข้าออกเท่านั้น คนภายนอกไม่สามารถมองเห็น หากแต่คนภายในมองเห็นบุคคลที่เดินอยู่ด้านนอกห้องได้ พนักงานสาวเดินนำชายกลุ่มนั้นไปที่ชั้นสองตามความประสงค์

“ผู้ชายอะไรก็ไม่รู้น่าฟัดชะมัดเลย ได้มานอนข้างกายสักคืนสองคืนก็คงจะดีเนอะ” เสาวรสพูดขึ้นอย่างเพ้อฝัน หลังจากที่พาชายกลุ่มนั้นเข้าไปในห้องวีไอพี ปัณฑารีย์ส่ายศีรษะกับอาการเพ้อละเมอของเพื่อนสนิท นี่คงไปเจอชายในฝันมา จึงกลับมาหลงละเมอเพ้อพกอย่างนี้ เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เสาวรสมีอาการแบบนี้ ปัณฑารีย์รู้ดีว่าเพื่อนนั้นเป็นคนแพ้ชายรูปหล่อ โดยเฉพาะผู้ชายต่างชาติ

“ไปเจอใครมาล่ะ ถึงเอามาฝันแบบนี้” ปัณฑารีย์ถามอย่างรู้ทัน จึงได้รับค้อนวงใหญ่จากเพื่อน

“เชอะ....รู้ทันอีกแล้ว แต่คนนี้เข้มมากๆ เลยนะน้ำผึ้ง หุ่นงี้แมนมากๆ กล้ามเป็นมัดๆ ตัวสูงใหญ่น่าเกรงขาม ดวงตาของเขานะอย่าให้บอกเลย มันร้อนจนฉันแทบละลาย” ปัณฑารีย์ยิ้มเต็มใบหน้าเมื่อเห็นอาการของเพื่อนสนิท

“ท่าทางจะเป็นเอามากนะรส ตื่นได้แล้วจะได้ไปทำงาน เดี๋ยวก็โดนไล่ออก ไม่ได้เจอเทพบุตรสุดหล่อของเธอ น้ำผึ้งไม่รู้ด้วยนะ” เสาวรสแจกค้อนวงใหญ่ให้เพื่อนอีกครั้งหนึ่ง เมื่อถูกเพื่อนดักคอทำลายความสุขเล็กๆ น้อยๆ แม้ว่าจะเป็นเพียงในความคิดก็ตาม

“ไปก็ได้ แต่ฉันจะบอกอะไรอย่างหนึ่งนะน้ำผึ้ง ถ้าเธอเห็นเธอจะต้องใจละลายอย่างฉันแน่นอน” เสาวรสพูดอย่างงอนๆ เดินสะบัดหน้าเอารายการอาหารที่ห้องวีไอพีห้องที่สามสั่ง เข้าไปวางไว้ที่โต๊ะเพื่อให้เชฟทำหน้าที่ปรุงอาหาร

ปัณฑารีย์ไม่มีวันใจละลายเหมือนกับเสาวรสแน่นอน เพราะในใจของเธอนั้น มีเพียงเลโอนาร์โดเท่านั้นที่ได้ครอบครอง

พนักงานสาวลำเลียงอาหารไปที่ห้องวีไอพีในอีกสิบนาทีต่อมา เสาวรสและเพื่อนอีกสามคน เดินถือถาดอาหารมาวางเรียงรายบนโต๊ะตัวใหญ่ ที่มีเพียง ชายหน้าเข้มแสนหล่อเหลากระชากใจหญิง นังเด่นอยู่คนเดียว ส่วนการ์ดที่มา ด้วยนั้นอยู่อีกห้องหนึ่ง

“น้ำผึ้งเดี๋ยวเอาบรั่นดีไปเสิร์ฟที่ห้องวีไอพีห้องสามด้วยนะ” ผู้จัดการวัยกลางคนของร้านอาหาร เอ่ยบอกหลังจากได้รับออร์เดอร์มาสดๆ ร้อนๆ หญิงสาวยิ้มรับหน้าที่ เดินถือถาดที่ใส่บรั่นดีรสเลิศราคาแพงที่สุดของร้านขึ้นไป ให้ที่ห้องวีไอพี สวนกับเสาวรสและเพื่อนที่เดินลงมา

ทันทีที่ปัณฑารีย์เดินเข้ามาในห้อง ชายหนุ่มที่เพื่อนสนิทเพ้อฝัน ได้กระจ่างชัดอยู่ในดวงตา เขาคนนี้คือผู้ชายคนนั้นที่เจอเมื่อวานนี้ เป็นชายที่เธอรู้สึกอยากจะเข้าชิดใกล้ พร้อมกับต้องการไกลห่าง กล้าๆ กลัวๆ ที่จะเผชิญหน้าตามลำพัง หญิงสาวเดินเข้ามาใกล้ด้วยลำขาที่ค่อนข้างสั่น หวั่นเกรงกับสายตาที่ร้อนแรง ดุกร้าวดั่งเพชฌฆาตยิ่งนัก เธอรีบวางเครื่องดื่มที่เขาสั่ง ก่อนจะเดินออกไปจากห้องทันที แต่ดูเหมือนว่าระยะทางจากที่เธอยืนนั้น ห่างไกลจากประตูเป็นกิโลเมตร ทั้งที่ห่างไม่ถึงห้าเมตรเท่านั้น

“เดี๋ยวอย่าเพิ่งไป ช่วยรินบรั่นดีให้ที” เลโอนาร์โดสั่งเสียงเข้ม ปลายเท้าที่กำลังก้าวเดินชะงัก สูดลมหายใจหมุนตัวกลับมาหยุดที่ริมโต๊ะในบรั่นดีใส่แก้วทรงสวยด้วยมือค่อนข้างสั่น ประหม่า เมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย ปัณฑารีย์จึงเดินออกห่างโต๊ะนั้นทันที

“ฉันน่ารังเกียจมากหรือไง ถึงต้องรีบออกไปจากห้องนี้” เขาถามเสียงเข้ม ยกแก้วบรั่นดีขึ้นจิบ หากแต่ดวงตาวาวโรจน์จ้องมองเธอไม่วางตา ความร้อนที่ออกมาจากดวงตาสีนิลคู่นั้น ทำให้เธอแทบละลาย

“ไม่ใช่ค่ะ ดิฉันจะไปทำงานต่อเท่านั้นเอง เพราะหมดหน้าที่แล้ว” ปัณฑารีย์ตอบเสียงนุ่ม พยายามไม่มองหน้าเขา

“หน้าที่ของเธอคืออะไร คอยบริการลูกค้าที่มาใช้บริการที่นี่ไม่ใช่เหรอ ฉันก็เป็นลูกค้าเธอจะอยู่บริการฉันไม่ได้หรือไง” ปากของเขาเอ่ยถาม หากแต่สายตานั้นโลมเลียไปทั่วร่างของหญิงงามตรงหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ย้ำมองเนิ่นนานที่ทรวงอกคู่ใหญ่ที่ดันเสื้อตัวเล็ก ทำให้ขนาดของมันนั้นชวนมองมากยิ่งขึ้น คนที่ถูกมองเริ่มร้อนๆ หนาวๆ กับสายตาที่หยาบโลนคู่นั้น ความกลัว เปลี่ยนเป็นความไม่พอใจทันที ที่เห็นเขามองนิ่งที่ทรวงอก

“จริงอยู่ดิฉันมีหน้าที่บริการลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการในร้านอาหารแห่งนี้ ดิฉันมีหน้าที่ทำความสะอาดโต๊ะ รับออร์เดอร์ ยกอาหารมาเสิร์ฟเท่านั้น แต่บริการอย่างอื่นดิฉันไม่นิยมทำ ถ้าคุณไม่มีอะไรแล้วดิฉันขอตัว เพราะดิฉันไม่ได้มีคุณเป็นลูกค้าเพียงคนเดียว” ลูกค้าประเภทเจ้าชู้ไก่แจ้นั้น ปัณฑารีย์เจอมานักต่อนัก แต่ไม่มีใครจาบจ้วงเท่าชายคนนี้เลย เธอไม่อยากคิดเลยว่าชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเป็นเจ้าของบ้านหลังงามท้ายเกาะ จะมีนิสัยแบบนี้ ดูถูกเหยียดหยามอาชีพ สาวเสิร์ฟที่สุจริตของเธอ