บทที่ 12 จูบ...

เพล้ง!!!...เสียงบางอย่างกระทบกับกระจกหนาทึบอย่างแรง ดีที่ว่ากระจกนั้นมีความหนามากพอ จึงไม่แตกกระจายเหมือนแก้วที่ลอยมากระแทก ปัณฑารีย์แทบจะกรีดร้องด้วยความตกใจ หลังจากได้ยินเสียงแก้วแตก อยากจะรู้นักว่าเขาทำแบบนี้เพื่ออะไร

“พอดีแก้วมันแตก เธอช่วยไปเอาแก้วใบใหม่ให้ฉันหน่อยสิ” เขาพูดเสียงเรียบ จ้อง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ