บทที่ 2 ความสัมพันธ์ลึกซึ้ง

เลโอนาร์โดอยู่บ้านปัณฑารีย์ได้หนึ่งเดือน พักรักษาตัวจนอาการดีขึ้นตามลำดับ โดยมีพยาบาลสาวแสนสวยคอยดูแลอย่างใกล้ชิด ความสัมพันธ์ของทั้งสองเริ่มรุดหน้าขึ้นเรื่อยๆ เขายอมรับว่ามีความสุขที่ได้อยู่ใกล้เธอ ได้เห็นรอยยิ้ม ได้ยินเสียงหัวเราะ ได้ฟังเสียงหวานๆ ของเธอเวลาที่คุยกับเขา แค่นี้หัวใจมาเฟียหนุ่มอิ่มเอิบอย่างบอกไม่ถูก หัวใจของเขาที่ไม่เคยมอบให้ใคร พร้อมที่จะมอบให้เธอหมดทั้งหัวใจ เช่นเดียวกับปัณฑารีย์ เธอไม่เคยรู้จักกับความรักมาก่อน ความรักที่เกิดขึ้นกับเลโอนาร์โดเป็นความรักครั้งแรกก็ว่าได้

ปัณฑารีย์ไม่รู้เรื่องส่วนตัวของเลโอนาร์โดมากนัก เขาไม่บอก เธอก็ไม่เคยถาม และก็ไม่อยากรับรู้ ชายหนุ่มสามารถโทรศัพท์ไปหาซาเวกี้ให้มารับตัวเขา แต่เขาไม่ทำเนื่องจากอยู่ที่นี่เขามีความสุขมาก ได้อยู่กับคนที่ตนรัก ไม่ต้องสะสางปัญหาน่าปวดหัว รบรากับศัตรูที่มองเห็นและมองไม่เห็น อยู่อย่างระวังทุกนาทีกลัวว่าใครจะเข้ามาทำร้าย ชีวิตของมาเฟียไม่ได้อภิรมย์เหมือนกับที่ทุกคนคิด ต่างกับที่นี่อย่างสิ้นเชิง ความสงบ ความเรียบง่าย ผู้คนมีแต่ความจริงใจ อยู่เกาะนี้ชายหนุ่มทำหน้าที่ออกเรือหาปลากับตาพร้อม แบ่งเบาภาระของหญิงสาวได้เป็นอย่างดี ได้เงินเท่าไหร่ใช้เท่านั้น ไม่ฟุ่มเฟือย ไม่ต้องหรูหราแต่มีความสุขล้นอก

“สวยมั้ย ผมตั้งใจร้อยให้มิเอเล่” เขายื่นสร้อยที่เขาตั้งใจร้อยให้คนรัก เขานำเงินที่ได้มาจากการหาปลาไปซื้อสร้อยเอ็นและหินสี นำมาร้อยเป็นสร้อย โดยมีจี้ที่ทำจากหินสีชมพูรูปหัวใจประดับอยู่

“สวยจังค่ะ คุณเลโอสวมให้น้ำผึ้งสิคะ” เธอหันหลังให้เขา รวบผมยาวสลวยขึ้นสูง ชายหนุ่มสวมสร้อยให้หญิงสาว หมุนร่างบางให้มาเผชิญหน้ากับตน เชยคางมนด้วยปลายนิ้วแข็งแรง

“ผมรักมิเอเล่”

ปัณฑารีย์ส่งยิ้มสวยให้เขา ยิ้มรับคำบอกรักที่เธอต้องการได้ยิน ริมฝีปากหนาจูบที่หน้าผากเกลี้ยงแผ่วเบา เลื่อนไปตามสันจมูก ต่ำลงครอบครองเรียวปากอิ่ม ดูดซับความหวานเนิ่นนาน แลกรัดปลายลิ้นนุ่ม อย่างเร่าร้อนระคนอ่อนหวาน หญิงสาวแทบทรงตัวไม่อยู่ เข่าทั้งสองข้างล้า แทบทรุดลงไปกองอยู่ที่พื้น เขาจึงโอบรัดร่างบางไว้แน่นอย่างหวงแหน ปกป้อง เขาผละริมฝีปากออกกอดร่างบางไว้แน่น อ้อมกอดที่เธอได้รับเต็มไปด้วยความรัก ความอบอุ่น จนทั้งสองไม่อยากผละออกจากกันเลย

ความร้อนระอุในร่างสองร่าง จนต้องรีบปลดเปลื้องเสื้อผ้าอย่างรีบร้อน เพราะตอนนี้ต่างฝ่ายต่างทนความร้อนในกายไม่ไหว เพียงแค่ได้จุมพิต เสมือนถูกผลักไปข้างกองเพลิงเสน่หา ร่างสาวถูกจับให้นอนบนเตียงหนานุ่ม เลโอนาร์โดแยกขาสาวออกไปทางด้านข้างนั่งคุกเข่าตรงกลาง ใบหน้าเสมอดอกไม้สาว ที่เขาแสนหลงใหลในกลิ่นและรส

“อ๊า...เสียวจังคุณเลโอ...อ๊า”

ลิ้นลีโอนาร์โดร้ายทุกครั้ง ที่ลงลิ้นตรงจุดนี้ เขาเก่ง เขาชำนาญ สามารถดึงอารมณ์กระสันของหญิงสาว ขึ้นมาได้แบบทันทีทันใด จะว่าไปเธอเป็นคนมีอารมณ์ง่าย บางครั้งเพียงแค่มองตาลีโอนาร์โด ความใคร่ล้อมร่างกาย จนต้องหาทางเลี่ยงอยู่กันตามลำพัง เพื่อให้เขาปรนเปรอความกำหนัดใส่ตน เมื่อน้ำเธอออก อารมณ์ถึงจุดเดือดก็ได้เวลามีความสุขระคนตื่นเต้น เขาขยับตัวนั่งคุกเข่า เพื่อเดินเกมต่อไป ผสานร่างเป็นหนึ่งเดียว

“อ๊า...คุณเลโอ...อ๊า” เสียงหวานครางรับแรงกำลังของลีโอนาร์โด อัดกระชั้นเข้าใส่ระรัว ตามอารมณ์ปะทุในกาย ปัญฑารีย์เสมือนเป็นน้ำมัน เติมพลังทางเพศในกายเขาให้ลุกโชน ใกล้หล่อนครั้งใด ใจมันโหยหา ปรารถนากกกอดแนบกาย ดื่มน้ำจากตัวหล่อน ถาโถมใส่ให้สมใจอยาก ครั้งนี้เช่นกัน เรี่ยวแรงเขามีมาก อัดใส่ไม่ยั้ง บวกกับสถานที่ช่างแสนตื่นเต้น ยิ่งทำให้หัววใจสองดวงเต้นเร้า

“มิเอเล่...โอ้ว...เมียจ๋า...อูวว์ มันดีเหลือเกิน”

“คุณเลโอ...คุณเลโอ” เสียงหวานครางเป็นสุข ลำแขนเล็กโอบรอบลำคอ เปิดปากรับจุมพิตคนรัก สองลิ้นแลกรัดลิ้นกันเร่าร้อน ไม่ต่างกับจุดเชื่อมต่อ ดุเดือดไม่แพ้กัน “คุณเลโอ...อา”

“มิเอเล่...” เขาครางไป คลอเคลียริมฝีปากน่าสัมผัสไปด้วย มือไม่น้อยหน้า บีบเคล้นเต้าอวบอั๋น ที่ไม่ว่าครั้งใดได้จับต้อง อารมณ์รื่นเริงบันเทิงใจเกิดขึ้นเสมอ เขาโน้มใบหน้าหยอกเย้าปลายถันด้วยปากและลิ้น ในขณะร่องสวาท ยังคงถูกท่อนเนื้อใหญ่ทะลวงไม่หยุด เร็วและแรง ความเสียวกระจัดกระจายไปทั่วร่าง ลึกล้ำเข้าสู่หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

“คุณเลโอ...อา...อา” ปัญฑารีย์ถึงสวรรค์ เป็นช่วงเวลาที่ลีโอนาร์โดเร่งเครื่องหลายเท่าตัว อัดกระแทกรัวมาก ปากส่งเสียงครางราวกับสัตว์ป่าตกลงไปในบ่วง เพื่อเดินทางไปยังสถานที่เดียวกับเธอ

“โอ้วที่รัก...ผมรักคุณมิเอเล่” เสียงเขาสั่นพร่า เฉกเช่นเดียวกับร่างกาย สั่นเทิ้มเหนือร่างเล็ก ระเบิดความสุขรินรดดอกไม้งามจนชุ่มฉ่ำ ก้มหน้าจูบปากเธอเบาๆ “ผมรักคุณ”

“ฉันก็รักคุณค่ะ” ต่างคนต่างมองตา สื่อความหมายของคำว่ารักผ่านแววตา เลโอนาร์โดยิ้มกับคำพูดเสนาะหู จุมพิตเธออีกครา

“น่ารักแบบนี้ต้องให้รางวัลอีกสักยก” ปัญฑารีย์ไม่หวั่นกับรางวัลอันวาบหวาม เธอยินยอมพร้อมใจรับรางวัลนี้จากเขา เพราะรู้ดีว่า ผลตอบรับคือความสุขอันเปรมปรีด์