บทที่ 6 จำใจจาก

“คุณ...คุณเลโอ...อะ...อา...คะ...คุณเลโอขา” ปัณฑารีย์เสียงขาดหาย เมื่อเขากระแทกกระทั้นท่อนเอ็นเข้าหา บดเบียดจุดเชื่อมต่ออย่างจงใจ เน้นรัวชุดเล็ก หยุดคลึงเบาแรงสลับกัน เพิ่มความซ่านสยิวให้กับปัณฑารีย์ชนิดที่ว่า เหวี่ยงร่างตนออกนอกพิภพ “โอ้...เสียว...อย่าบดค่ะ...อา...เสียว”

มือบางจิกบ่าเขาแน่น ผงกหัวขึ้นสูงเหนือหมอน เม้มริมฝีปากก่อนจะเปิดออกกว้าง พร้อมกับเสียงครางดังตามด้วยเสียงกรีดร้อง เมื่อค้นพบว่าตัวเองกำลังเดินผ่านท้องฟ้าสีคราม ปุยเมฆสีขาวจับตัวเป็นกลุ่มก้อน ลอยละล่องไปตามลม และหลังจากนั้นร่างกายของเธอก็จมดิ่งลงสู่ผืนน้ำเบื้องล่างด้วยความเร็วสูง เสียววาบไปทั้งร่างเมื่อกระทบกับผืนน้ำอย่างแรง

“ที่รัก...รัดแน่นมาก...อา...โคตรชอบเลย...อื้อ...เสียวดีชะมัด” เสียงพร่าดังพร้อมเสียงดังตามจังหวะรัก ป๊าบๆๆๆ ระคนเสียงครางรัญจวนของทั้งคู่

เลโอนาร์โดอดทนกับความคับแน่นไม่ไหว ร่างหนาหยัดกายขึ้นสูงนั่งด้วยส้นเท้าของตัวเอง จับเอวเล็กด้วยมือทั้งสองข้าง กระหน่ำโยกไหวจนสุดแรง โจนจ้วงจนเธอกรีดร้องขึ้นมาอีกครั้ง และครั้งนี้เองความอดทนของเขาจึงสิ้นสุดลง รัวใส่เข้าหาประตูสวาท ใช้ฝ่ามือจับขยำทรวงอกคู่สวยมันมือ นิ่งค้าง

“อ๊า...ที่รัก...อูวว์” เลโอนาร์โดปลดปล่อยความตึงเครียดกินเวลายาวนาน พ่นความสุขออกจากข้าวหลามกระบอกใหญ่เป็นสายน้ำแห่งความรัก เอ่อนองผสมกับน้ำหวานรินรดฉ่ำเยิ้ม “ผมรักคุณมิเอเล่ ผมรักคุณมาก มากเหลือเกิน”

เลโอนาร์โดพูดพร้อมกับจูบหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบาและรักใคร่

“น้ำผึ้งรักคุณเลโอค่ะ”

ปัณฑารีย์พูดด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ หัวใจของชายหนุ่มผู้ด้านชาเรื่องความรักพองโต รอยยิ้มของเขาอาบไปทั่วใบหน้า หลังจากได้ยินคำบอกรักที่วิเศษที่สุดเท่าที่เขาเคยได้ยินมา เพราะเป็นความรักที่บริสุทธิ์จากผู้หญิงคนหนึ่ง ที่ไม่รู้ว่า เขาคือใคร

“หัวใจของผมจะเป็นของคุณคนเดียวมิเอเล่” ร่างสองร่างตระกองกอด กลางกองเพลิงแห่งความเสน่หา มันลุกโชนตลอดค่ำคืน เลโอนาร์โดไม่รู้ว่าพรุ่งนี้และวันต่อๆ ไปจะเป็นอย่างไร แต่ที่รู้คือเธอจะเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารัก และจะรักตลอดไปทุกลมหายใจของชีวิต อีกสามวันเขาต้องจากผู้หญิงในอ้อมกอด แต่เขาสัญญาว่าจะกลับมาเอาดวงใจของตนคืนแน่นอน

.....................

เข้าสู่คืนที่สามตามระยะเวลา เขาถอดแหวนที่เขาใส่ติดนิ้วก้อยอยู่ตลอดเวลา และสวมใส่นิ้วนางข้างซ้ายของปัญฑารีย์ แหวนที่เปรียบเสมือนตัวแทนของเขา เลโอนาร์โดจูบริมฝีปากอวบอิ่ม ที่ไม่รู้จักคำว่าเบื่อหนักๆ หลายครั้ง น้ำตาแห่งการจากลารินไหลออกมา ปัณฑารีย์รู้สึกตัวทันทีที่หยดน้ำตาของเขากระทบแก้มของเธอ

“เป็นอะไรคะ คุณเลโอ”

“ผมต้องไปแล้ว”

ร่างของปัณฑารีย์ลุกขึ้นทันทีที่เขาพูดจบ ลืมไปว่า ตนอยู่ในสภาพเปล่าเปลือย เพราะทั้งสองเพิ่งผ่านสมรภูมิรักมาเมื่อครึ่งชั่วโมง เป็นบทรักบทสุดท้ายก่อนจากลา

“ไปไหนคะ” หญิงสาวถามเสียงสั่นไหว น้ำตารินไหลออกมา

“ผมต้องกลับบ้านแล้ว พวกเขามาตามผมกลับบ้าน”

“คุณจะทิ้งน้ำผึ้งเหรอคะ” ปัณฑารีย์ร้องไห้ตัวโยน เธอโหวงหวิวในอกมาก ราวกับว่ากำลังปล่อยของมีค่าหลุดลอยไป

“ไม่...ผมไม่มีวันทิ้งคุณ ผมสัญญา ถ้าผมจัดการทุกอย่างเรียบร้อยผมจะกลับมารับคุณไปอยู่ด้วย” ผู้พูดกอดปัณฑารีย์ไว้ในอ้อมแขนแนบแน่น เสมือนจดจำความนุ่มละมุนของร่างกายเธอไว้ในความรู้สึก “ผมอยากพาคุณไปด้วย แต่ผมทำไม่ได้ คุณจะไม่ปลอดภัย ผมไม่มีวันยอมให้คุณตกอยู่ในวงล้อมอันตราย รอผมจัดการพวกมันก่อน ให้แน่ใจว่าคุณไม่มีอันตรายใด ผมจะกลับมารับคุณ”

ปัณฑารีย์ไม่เข้าใจความหมายจากคำพูดเขามากนัก เธอจับใจความได้ว่า ที่ที่เขาจากมา เสมือนอยู่ในสงคราม อีกทั้งเลโอนาร์โดไม่เคยเล่า หรือบอกว่าตัวเองเป็นใคร ทำราวกับว่ามันคือความลับ ทว่าเธอก็รักเขา ชายปริศนาหมดทั้งใจ

“คุณต้องกลับมารับน้ำผึ้งนะคะ คุณสัญญาแล้วนะ”

“ผมสัญญา ผมจัดการเรื่องทุกอย่างเสร็จ ผมจะมารับคุณ คุณต้องรอผมนะ”

“น้ำผึ้งสัญญา น้ำผึ้งจะรอคุณ จะรักและเป็นของคุณคนเดียว ไม่ว่าจะนานแค่ไหนน้ำผึ้งก็จะรอคุณ...”

ร่างสองร่างกอดกระชับเกือบจะหลอมละลายเป็นหนึ่งเดียว เสียงร้องไห้ปานขาดใจของทั้งสองดังกระจายไปทั่ว เสียงเคาะประตูดังขึ้นเป็นสัญญาณว่า เวลาของทั้งสองหมดลง

“ผมไปก่อนนะ รอผมนะ ผมจะกลับมารับมิเอเล่” เลโอนาร์โดผละจากร่างอวบอิ่มอย่างอ้อยอิ่ง ลุกขึ้นแต่งตัว เธอยิ้มให้เขาทั้งน้ำตา ลึกๆ ในใจเธอกลัวเหลือเกินว่าเขาจะไม่กลับมา หากแต่อีกใจยังเชื่อมั่นในคำสัญญา เลโอนาร์โดเดินออกไปนอกห้องนอนไม่ถึงสิบวินาที เขากลับเข้ามาอีกครั้ง พร้อมถุงผ้า

“เก็บไว้นะ เก็บไว้ใช้ระหว่างที่ผมไม่อยู่” เงินยูโรในถุงผ้าอัดแน่นเต็มถุง มูลค่าของมันไม่ต่ำกว่ายี่สิบล้านบาท “ไม่นานหรอกครับคนดี ไม่นานผมจะมารับคุณ รอผมนะ ผมจะกลับมารับคุณ ผมรักคุณมิเอเล่”

เลโอนาร์โดพูดซ้ำ พูดย้ำ พูดทวนราวกับว่า ต้องการให้เธอจดจำประโยคนี้ให้ขึ้นใจ

“น้ำผึ้งจะรอคุณ คุณเลโอ น้ำผึ้งจะรอคุณ นานแค่ไหนก็จะรอ” ปัณฑารีย์ไปร้องไห้ไป

“คุณไม่ต้องออกไปส่งผม ผมกลัวว่าผมจะทนไม่ไหว” เลโอนาร์โดร้องไห้ หอมแก้มเนียนอาบน้ำตา ก่อนรีบหมุนตัวเดินออกจากห้อง ปัณฑารีย์ทรุดกายลงนั่งบนพื้น ร้องไห้ปานขาดใจกับการไปของเขา

ปัณฑารีย์คงไม่รู้ว่า เลโอนาร์โดยังไม่เดินออกจากบ้าน เขายืนพิงประตูห้องนอน ได้ยินเสียงร้องไห้เต็มสองหู น้ำตาเจ้ากรรมไหลออกมาอย่างสุดกลั้น เขาเสียใจที่ต้องจากเธอ ทว่ามันเป็นทางที่ดีที่สุด แม้เจ็บปวดมาก แต่ดีกว่าเธอจากเขาไปอย่างไม่มีวันกลับ หากเกิดขึ้นจริง เลโอนาร์โดทนไม่ไหว อยู่ไม่ได้หากไม่มีปัณฑารีย์