บทที่ 8 เรื่องไม่คาคคิด

8

ปัณฑารีย์และเพื่อนๆ ทำความสะอาดบ้านเสร็จเมื่อเวลาห้าโมงสิบนาที เธอและเพื่อนเดินออกมาจากบ้านหลังใหญ่เพื่อเดินทางกลับบ้าน โดยป้าจูไปรับเงินค่าจ้างที่ตกลงกันไว้กับผู้ว่าจ้าง ปัณฑารีย์เดินหาร่างของบุตรชายด้วย สีหน้าที่ร้อนรนและเป็นห่วง เพื่อนที่เดินทางมาด้วยกันต่างช่วยกันหาแต่หาเท่าไรก็หาไม่พบ

“เจอไหม น้ำผึ้ง” ป้าจูถามเมื่อช่วยกันแยกย้ายหาร่างของราเมศร์

“ไม่เจอพี่จู” ปัณฑารีย์พูด หยาดน้ำตาเอ่อล้นที่ขอบตา นึกภาวนาอย่าให้ราเมศร์เป็นอะไรไป เพราะเด็กคนนี้เป็นตัวแทนของคนที่เธอรักมากที่สุด ถ้าขาดราเมศร์ไปอีกคนเธอคงอยู่ในโลกนี้ไม่ได้

“น้ำผึ้งไปตามหาที่ชายหาดนะ...ส่วนพวกพี่จะกระจายกันไปหาที่อื่น อีกรอบหนึ่ง” ปัณฑารีย์พยักหน้าก่อนจะเดินแกมวิ่งไปที่ชายหาด สายตาของเธอ สอดส่ายหาร่างของบุตรชายไปทั่ว ใบหน้าสวยมีหยาดน้ำตาที่กักเก็บไว้ไม่ไหว รินไหลออกมาเต็มแก้มนวลเป็นทางยาว

เรือเร็วสี่ลำขับมาหยุดนิ่งที่ริมชายหาด มีชายหลายคนเดินลงมาจากเรือเร็วเหล่านั้น สายตาของปัณฑารีย์หยุดนิ่งที่ผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่คนหนึ่ง ที่เธอแสนจะคุ้นตา ยิ่งเขาเดินเข้ามาใกล้ หัวใจของเธอยิ่งเต้นเหมือนมันกำลังจะกระดอนออกมา รูปร่างของเขาเหมือนกับชายที่เธอรักยิ่งนัก ไม่ว่าจะเป็นการเดิน ความสูงหากแต่ชายคนนี้บึกบึนกว่าคนรักของเธอมาก ใบหน้าของเขารกครึ้มไปด้วยหนวดเครารกรุงรัง อุ้มร่างราเมศร์เดินลงมาจากเรือเร็ว มีการ์ดคอยคุ้มกันอยู่หลายคน

เลโอนาร์โดมองร่างของหญิงสาวที่ยืนอยู่ริมชายหาด เธอกำลังมองมาที่เขา ดวงหน้าของเธอเริ่มเด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้ หัวใจของเขา เต้นเร็วและแรง ตื่นเต้น ดีใจ เมื่อได้พบเจอคนที่พลัดพรากกันไปนานถึงหกปี เธอยังคงสวยหวานเหมือนเดิม ดูจะสวยขึ้นกว่าเก่าด้วยซ้ำไป เขาแทบอยากจะวิ่งเข้าไปหาร่างของปัณฑารีย์โอบกอดเธอให้หายคิดถึง แล้วจะบอกเธอว่าเขามารับเธอตามคำสัญญาแล้ว

“แม่” ความคิดทั้งมวลที่อยู่ในสมองของเขาหยุดทำงานชั่วคราว เมื่อได้ยินคำว่า “แม่” หลุดออกมาจากปากของเด็กน้อยที่เขาอุ้มอยู่

“นั่นไงคับแม่ของรามเอง....แม่น้ำผึ้ง” เลโอนาร์โดเหมือนคนหมดแรง ร่างกายที่แข็งแกร่งของเขาแทบจะอุ้มเด็กน้อยคนนี้ไม่ไหว ใจที่เต้นเร็วแรงเมื่อครู่กลับทวีจังหวะเร็วรัวยิ่งกว่าเก่า เมื่อรู้ว่าคนที่เขารักและคิดถึงมาตลอดหกปี แต่งงานแล้วแถมมีลูกด้วยกัน

“รามไปไหนมาลูก รู้ไหมว่าแม่เป็นห่วง” ปัณฑารีย์พูดเมื่อชายหนุ่มปริศนาอุ้มราเมศร์ขึ้นมาที่ชายหาด เขาวางราเมศร์ที่พื้นทรายสีขาว มองดูหญิงที่ตนรักกอดรัดลูกชายอยู่ตรงหน้า ดวงตาคมเข้มที่เคยอ่อนโยนแปรเปลี่ยนเป็นร้อนแรง คล้ายกับว่ามีไฟพิโรธลุกโชนขึ้นภายในดวงตานั้น

“คุณลุงพารามไปเที่ยวที่เรือลำโน้นมา” ราเมศร์ชี้ไปที่เรือที่เด็กน้อยเพิ่งไปท่องเที่ยวมา

“แม่บอกว่าไม่ให้ดื้อไม่ให้ชนไงครับ” ปัณฑารีย์ดุบุตรชาย ราเมศร์มีสีหน้าเศร้าเมื่อมารดาดุ

“ทีหลังอย่าทำนะครับ....รู้ไหมว่าแม่เป็นห่วง กลับไปบ้านแม่จะบอกพ่อนุ ให้จัดการราม” ชื่อของผู้ชายที่หลุดออกมาจากเรียวปากอวบอิ่มของเธอ ทำให้คนฟังอย่างเลโอนาร์โดหัวใจกระตุกวูบ อยากจะไปฆ่าผู้ชายคนนั้นให้ตายคามือที่บังอาจมาแย่งผู้หญิงของเขา

“ต้องขอโทษนะคะที่รามมากวนใจคุณ” ปัณฑารีย์เอ่ยขอโทษเป็นภาษาอังกฤษพร้อมกับพนมมือไหว้ เลโอนาร์โดหาได้สนใจคำพูดของเธอไม่ เพราะตอนนี้เขากำลังโกรธ...โกรธที่เธอผิดสัญญากับเขาที่บอกว่าจะรอจนกว่าเขาจะมารับ

“ไม่เป็นไร” เขาตอบเป็นภาษาไทยเสียงห้วน ความเอ็นดูเด็กชายคนนี้ เมื่อสองชั่วโมงที่ผ่านมา มลายหายไปสิ้นเมื่อรู้ว่าราเมศร์เป็นลูกของปัณฑารีย์ เธอมองใบหน้าของผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าเธอ ผิวสีแทนของเขาเหมือนกับเลโอนาร์โดของเธอ ผู้ชายคนนี้รูปร่างบึกบึนกว่าคนรักของเธอมาก ยิ่งดวงตาของเขายามที่เธอมอง ความรู้สึกของเธอเหมือนเธอมองเห็นกองเพลิงกองใหญ่อยู่ในแววตาคู่นั้น เลโอนาร์โดของเธอมีดวงตาที่อ่อนโยน รู้สึกอบอุ่น ทุกครั้งที่มอง แต่ไม่ใช่ผู้ชายคนนี้ เขาดูร้อนแรงจนเธอไม่อยากเข้าใกล้

“ไปกันเถอะลูก...ป้าจูรออยู่....ขอบคุณอีกครั้งนะคะ”

หญิงสาวเดินจูงมือราเมศร์เดินกลับไปที่รถป้าจู ราเมศร์หันมามองและยิ้มให้เลโอนาร์โดที่ยืนกำหมัดแน่นข่มความโกรธอยู่ แต่ครั้งนี้ราเมศร์ไม่เห็นรอยยิ้มของเขา สิ่งที่เห็นคือใบหน้าที่อ่อนโยนเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นดุกร้าว แข็งกระด้าง น่ากลัว ราเมศร์สะบัดมือ จากมารดาแล้ววิ่งไปที่รถของป้าจูทันที สายตาที่ร้อนแรงบวกกับใบหน้าที่ดุกร้าวของเลโอนาร์โด ทำให้เด็กชายราเมศร์กลัว ทันทีที่ปัณฑารีย์ก้าวเขามา ในรถกระบะและนั่งลงที่เบาะหลัง ราเมศร์รีบซุกหน้าลงที่อกของมารดาทันที แขนทั้งสองข้างของเด็กน้อยกอดที่เอวบางไว้แน่น หาที่ยึดเหนี่ยวจิตใจกลบความกลัว ที่เห็นใบหน้าของเลโอนาร์โดเมื่อครู่