บทที่ 30 ตัดพ้อ

30 ตัดพ้อ

@ห้างสรรพสินค้า

รมิดาเหมือนจิตใจกำลังล่องลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เหมือนมีแค่ร่างกายแต่ไร้ซึ่งวิญญาณ ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีความรู้สึก ทุกอย่างด้านชาไปหมดตั้งแต่ออกจากบ้านมาจนถึงห้างสรรพสินค้า

เธอเงยหน้าขึ้นถามร่างสูงในใจตลอดทาง ทำแบบนี้คิดดีแล้วใช่ไหม กับการที่เห็นเธอต้องทนเจ็บปวดเพราะความรั...