บทที่ 12 ลมหึง

บทที่ 12

ลมหึง

เขมมิกาตื่นขึ้นมาในช่วงบ่ายของวันเธอรวบรวมสติของตัวเองเพราะรู้สึกมึนๆหัวนี้นัก สายตาแลหาคนร่างสู่แต่ก็ไม่พบ ในยามนี้มันไม่มีร่างของผู้ชายคนนั้นอยู่เคียงข้างเธอแล้ว จะมีก็เพียงแค่ลมที่พัดผ่านเข้ามาในห้องกว้างชวนให้ผ้าม่านเบาบางผืนสีขาวปลิวไสวไปมาตามลม

หญิงสาวตัดสินใจพาตัวเองเดินออกไ...