บทที่ 14 เจ็บร้าวหัวใจ

บทที่ 14

เจ็บร้าวหัวใจ

“ถ้าเป็นเช่นนั้นก็ได้โปรดจดจำไว้เถอะค่ะ อย่าลืมว่าฉันคือคนที่คุณพร่ำบอกว่าเกลียดหนักหนา” จากนั้นแล้วเขมมิกาก็เลี่ยงตัวถอยหากเขาไป แต่ทว่ามือเรียวหนากับเอี่ยวรั้งไม่ให้เธอได้เดินหน้าต่อ

“ปล่อยค่ะ” หันมาพูดเสียงเรียบๆสถานการณ์ตรงหน้าในยามนี้ที่มันเริ่มจะอึมครึมอย่างเห็นได้ชัด...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ