บทที่ 48 คนสวย

เมฆอุ้มร่างหมดสติวางบนเตียงคนไข้และถูกปฐมพยาบาลจนฟื้น เธอเอาแต่ร้องเรียกชื่อแม่ตลอด

ทั้งหมอ พยาบาลและเมฆต้องคอยปลอบใจ

“พี่เมฆ… แม่นวลไม่เป็นอะไรใช่ไหม? ฮือ ๆ”

“แม่… แม่อย่าทิ้งขวัญ… แม่” เสียงพร่ำเพ้อร่ำไห้สะอึกสะอื้นร้องเรียกหาแต่แม่ มันช่างเป็นภาพที่น่าเวทนาแก่หมอและพยาบาลยิ่งนัก ทำเอาน้ำตาซึมก...