บทที่ 49 พี่เป็นห่วง

“จ้ะ”  หญิงสาวส่งยิ้มแทนเป็นการรู้กัน

เพียงขวัญทำงานเสร็จก็ทำธุระส่วนตัว ในบ้านเงียบเหงาไร้เสียงของแม่ ต่อไปนี้เธอต้องชินกับการใช้ชีวิตคนเดียว เธอเหน็ดเหนื่อยและอ่อนล้าจากงานที่ทำจึงนอนพักเอาแรง

กรุงเทพมหานคร

เสียงตบโต๊ะดังสนั่น อารมณ์ฉุนเฉียวด้วยความโมโห

“อะไรกันจนป่านนี้ตามหาผู้หญิงตัวเล็กๆ คน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ