บทที่ 52 หนีเสือ

“โอ๊ย!” เสียงร้องเธอได้แต่นอนนิ่งรอให้มันคลายหายเอง

รูปร่างสรีระเปลี่ยนแปลงไปมากขาบวมขึ้นเพราะการแบกรับน้ำหนักตัวบวกกับลูกน้อยทำให้เดินเหินลำบาก

เพียงขวัญมองหน้าต่างยังไม่เห็นแสงสว่างเธอจึงนอนต่อแต่พลันได้ยินเสียงก๊อกแก๊กๆ ข้างนอกดังเป็นระยะๆ

เพียงขวัญนิ่วหน้าคิ้วขมวดเอียงหูฟังแต่มันกลับเงียบลง เ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ