บทที่ 63 กินนมหน่อย

“โอ๊ย! จะหยุดทำไมไม่บอกซะ” เบญยกมือลูบหน้าผาก

“อะไรของเธอ… เดินไม่ดูทางเองช่วยไม่ได้”

ต่อให้ปากพูดแต่มือวางบนศีรษะหญิงสาวโยกเบาๆ

“รอที่รถ… เดี๋ยวไปดูของฝากแป๊บ”

“เอ่อ… ฉันไปด้วย”

มัวแต่เสียเวลาไปนาน สรุปทั้งสองก็เดินไปเลือกผลไม้และขนมไปฝากคนป่วย

โรงพยาบาล ภายในห้องพักเพียงขวัญวางลูกน้อยลงนอน

...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ