บทที่ 106 คืนก่อนแต่งงาน

ทั้งสองยืนพิงหลังกันอยู่อย่างนั้นท่ามกลางแสงไฟนีออนของทางเดินโรงพยาบาลตอนตีหนึ่ง ไม่จำเป็นต้องมีคำพูดใดอีก เพียงแค่รับรู้ถึงลมหายใจและความอบอุ่นของอีกฝ่ายผ่านแผ่นหลังที่แนบชิด

"ห้านาทีแล้วนะ" เสียงนนท์ดังมาจากหน้าลิฟต์ พยายามทำเสียงดุแต่กลับฟังดูระแวง "คุณแม่รู้เข้า พี่ซวยด้วยนะเนี่ย"

กานต์ผละออกจ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ