บทที่ 112 เรือนหอ

กว่างานเลี้ยงจะเลิกรา ก็ล่วงเลยยามสี่ทุ่มไปแล้ว

รถยนต์ของปกรณ์แล่นกลับมาถึงบ้านท่ามกลางความเงียบสงบของซอย กานต์กมลถอดรองเท้าส้นสูงถือไว้ในมือตั้งแต่ขึ้นรถ เท้าคู่เล็กปวดระบมจากการยืนต้อนรับแขกมาตลอดทั้งคืน ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้ากลับยังไม่จางหาย

"เหนื่อยไหมครับ" ปกรณ์เอ่ยถามขณะเปิดประตูรถให้เธอ

"เหนื...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ