บทที่ 117 เสียงในป่า

ทั้งคู่เดินเลียบแม่น้ำคาโมกาวะในยามค่ำคืน แสงไฟจากร้านอาหารริมน้ำสะท้อนลงบนผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับ ลมหนาวพัดผ่านมาเป็นระลอก กานต์ห่อไหล่เข้าหากันด้วยความหนาว ปกรณ์ถอดเสื้อฮาโอริของตัวเองออกคลุมไหล่ให้เธออีกชั้น

"พี่กรณ์คะ"

"ครับ"

"ขอบคุณที่พาหนูมานะคะ"

"พี่ต่างหากที่ต้องขอบคุณ" ปกรณ์หยุดเดิน ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ