บทที่ 3 เจ้าถุงเงินตัวป่วน

จนกระทั่ง มีเสียงหนึ่งดังขัดความเงียบขึ้นมา

"พี่นนท์! ช่วยหนูยกกล่องนี้หน่อย"

ปกรณ์ชะงักไปครู่หนึ่ง... พี่นนท์? ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองภาพฝั่งนั้นอีกครั้ง

"เร็วสิพี่ หนูยกไม่ไหว"

"งั้นทีหลังก็อย่าซื้อของเยอะสิ" นนท์บ่นอุบขณะเดินเข้าไปหา

"หนูไม่ได้ซื้อสักหน่อย"

"แล้วของใคร?"

"ของแมวค่ะ"

"..." นนท์ถึงกับพูดไม่ออก ก่อนจะถอนหายใจยาว "แมวแกต้องใช้เครื่องกรองน้ำหรูขนาดนี้เลยเหรอ"

"แน่นอนสิ แมวต้องกินน้ำสะอาดนะ พี่ไม่สงสารแมวเหรอ"

ปกรณ์ที่แอบฟังอยู่หลุดหัวเราะเบา ๆ ออกมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะนิ่งงันไป... นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน ที่ความรู้สึกหนักอึ้งในอกคล้ายจะเบาบางลงอย่างไม่มีเหตุผล

ตกเย็น หลังจากช่วยกันขนของเข้าบ้านจนเสร็จเรียบร้อย นนท์ก็เตรียมตัวกลับ

"อยู่คนเดียวได้แน่นะ"

"ได้สบายมากค่ะ"

"ล็อกบ้านดี ๆ ล่ะ"

"ค่ะ"

"อย่านอนดึก"

"รับทราบค่ะ"

"กินข้าวให้ตรงเวลาด้วย แล้วก็"

"พี่นนท์คะ" กานต์หัวเราะคิกคักก่อนจะขัดขึ้นมา "หนูอายุยี่สิบห้าแล้วนะ ไม่ใช่สิบห้า"

"สำหรับพี่ แกก็ยังเป็นเด็กอยู่วันยันค่ำนั่นแหละ" นนท์ยิ้มพลางเอื้อมมือไปลูบหัวเธอเบา ๆ เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินขึ้นรถและขับออกไป

ความเงียบสงัดเริ่มเข้าปกคลุมบ้านหลังใหม่ กานต์ยืนมองท้ายรถของพี่ชายจนลับสายตา ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วยิ้มให้ตัวเองอย่างให้กำลังใจ

"เอาล่ะ... เริ่มต้นชีวิตใหม่กันนะ"

หญิงสาวหมุนตัวเตรียมจะเดินกลับเข้าบ้าน โดยไม่รู้เลยว่ามีดวงตาคู่หนึ่งจากบ้านข้าง ๆ กำลังทอดมองเธออยู่เงียบ ๆ

ทว่าในจังหวะนั้นเอง...

"เมี้ยวววว!"

เสียงร้องแหลมเล็กดังขึ้น กานต์หันขวับไปตามเสียงก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็น 'ถุงเงิน' แมวส้มตัวอ้วนกลมกำลังเดินทรงตัวอย่างน่าหวาดเสียวอยู่บนขอบกำแพง

"อย่านะลูก! หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ!"

"เมี้ยว!"

"ถุงเงิน!"

สายเกินไปเสียแล้ว... เจ้าแมวตัวแสบสปริงตัวกระโดดข้ามกำแพงลงไปยังฝั่งบ้านของคุณหมอปกรณ์อย่างสวยงาม

"ถุงเงิน!" กานต์ร้องลั่นด้วยความตกใจ รีบวิ่งไปเกาะรั้วบ้านทันที แต่แล้วเธอก็ต้องชะงักค้างไป...

เมื่อภาพที่เห็นตรงหน้าคือเจ้าของบ้านหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกกำลังยืนนิ่ง มองตรงมาที่เธอ ส่วนเจ้าถุงเงินตัวดี... กลับเดินเข้าไปคลอเคลีย ถูไถหัวกับเรียวขาของเขาอย่างประจบประแจงและสบายอารมณ์

บรรยากาศรอบตัวตกอยู่ในความเงียบ จนกานต์กมลเริ่มทำตัวไม่ถูก ได้แต่ส่งยิ้มแหย ๆ ไปให้

"เอ่อ... สวัสดีค่ะ"

ปกรณ์มองหญิงสาวสลับกับมองเจ้าก้อนขนสีส้มที่แทบจะสิงร่างเขา ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"แมวคุณเหรอครับ"

"ค่ะ..."

"ชอบบุกรุกบ้านคนอื่นเป็นประจำหรือเปล่า"

กานต์หลุดขำออกมาทันทีกับคำถามหน้านิ่งนั้น "ปกติไม่นะคะ... แต่ดูเหมือนถุงเงินน่าจะชอบคุณมากเลย"

ปกรณ์ก้มลงมองแมวส้มที่ตอนนี้ทิ้งตัวลงนอนแผ่หลา ทับอยู่บนรองเท้าของเขาอย่างหน้าตาเฉย ชายหนุ่มลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ อย่างนึกเอ็นดู

ในขณะเดียวกัน กานต์ก็เพิ่งมีโอกาสได้พิจารณาใบหน้าของเพื่อนบ้านหนุ่มชัด ๆ เป็นครั้งแรกในระยะใกล้ และอดคิดในใจไม่ได้ว่า...

เพื่อนใหม่ข้างบ้านคนนี้... หล่อกว่าที่คิดไว้ตั้งเยอะเลยแฮะ

"ถุงเงิน!"

กานต์ยังคงส่งเสียงเรียกแมวตัวโปรดไม่หยุดปาก แต่เจ้าตัวแสบกลับนอนหงายพุงโชว์ความอ้วนอยู่บนสนามหญ้าบ้านข้าง ๆ อย่างสำราญใจ ราวกับลืมไปแล้วว่าบ้านตัวเองอยู่ฝั่งไหน

"มานี่เร็วลูก... แม่เรียกแล้วนะ"

"เมี้ยว~" ถุงเงินขานรับทีหนึ่ง ก่อนจะพลิกตัวนอนตะแคงไปอีกทางอย่างไร้เยื่อใย

หญิงสาวถึงกับยกมือกุมขมับ "โอเค... วันนี้แกเลือกที่จะไม่รักแม่สินะ"

ปกรณ์ซึ่งยืนมองเหตุการณ์อยู่เงียบ ๆ หลุบตามองก้อนกลม ๆ สีส้มบนพื้น แล้วเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของบ้านฝั่งตรงข้ามเธอเป็นผู้หญิงแปลกคน ที่คุยกับแมวเป็นตุเป็นตะราวกับคุยกับคนด้วยกัน

"ถ้าจะเอากลับ..." เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย "เข้ามาอุ้มได้ครับ"

กานต์ชะงักไปเล็กน้อย "ได้เหรอคะ"

"ครับ"

"ไม่รบกวนใช่ไหมคะ"

"ไม่ครับ"

"งั้น..." ใบหน้าจิ้มลิ้มคลี่รอยยิ้มกว้างทันที "ขอบคุณนะคะ!"

เธอรีบเดินอ้อมมาทางหน้าบ้าน ไม่ถึงนาทีต่อมากานต์ก็เข้ามาวิ่งเวียนอยู่ในสวนของปกรณ์ในระยะที่ใกล้กว่าเดิม... และยิ่งใกล้ ก็ยิ่งเห็นชัดว่าผู้ชายคนนี้หล่อมาก หล่อชนิดที่ว่าไม่ต้องพยายามแต่งเติมอะไร ใบหน้าคมเข้ม นัยน์ตานิ่งสงบ รูปร่างสูงโปร่ง และมีกลิ่นกายสะอาดจาง ๆ คล้ายสบู่ผสมน้ำหอมอ่อน ๆ ชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย

"ถุงเงิน" กานต์ย่อตัวลงพลางขยับเข้าไปหา "กลับบ้านกันได้แล้ว"

"เมี้ยว"

"ไม่เอา อย่าดื้อสิ"

"เมี้ยว~" เจ้าตัวดีหันหน้าหนีไปอีกทาง

กานต์ถอนหายใจยาว ก่อนจะเงยหน้าปรับทุกข์กับเจ้าของบ้าน "เห็นไหมคะคุณหมอ มันไม่ฟังฉันเลย ปกติไม่เป็นแบบนี้นะคะ... สงสัยมันจะชอบคุณจริง ๆ"

ปกรณ์มองแมว สลับกับมองหญิงสาวตรงหน้า ก่อนจะตอบกลับด้วยตรรกะนิ่ง ๆ "ผมว่ามันแค่ขี้เกียจเดินมากกว่า"

เสียงหัวเราะใส ๆ ของกานต์ดังขึ้นทันที มันเป็นความสดใสที่กระจายไปทั่วสวนอันเงียบเชียบ จนปกรณ์รู้สึกแปลกในใจ... บ้านของเขามันเคยเงียบจนชินตา แต่วันนี้กลับถูกเติมเต็มด้วยเสียงหัวเราะของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า