บทที่ 6 ปิ่นโตเชื่อมสัมพันธ์

"สวัสดีค่ะคุณหมอ"

"...สวัสดีครับ"

"กานต์เอาของมาขอบคุณค่ะ"

ปกรณ์หลุบตามองปิ่นโตในมือเธอ ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้น "ของขอบคุณ?"

"ค่ะ เรื่องเมื่อคืนนี้ไงคะ"

"ไม่จำเป็นต้องลำบากขนาดนี้หรอกครับ"

กานต์ส่ายหน้าหวือทันที "จำเป็นสิคะ คุณหมอช่วยชีวิตเจ้าตัวเล็กไว้เลยนะ ถ้าไม่ได้คุณหมอช่วยขับรถพาไปส่งที่โรงพยาบาล กานต์คงมืดแปดด้านทำอะไรไม่ถูกแน่ ๆ"

"ผมแค่ขับรถไปส่งเองครับ"

"นั่นแหละค่ะเรียกว่าช่วย" หญิงสาวยิ้มกว้างจนตาหยี ก่อนจะยื่นปิ่นโตส่งมาให้ตรงหน้า "รับไว้เถอะนะคะ กานต์ตั้งใจเข้าครัวทำเองกับมือเลยน้า"

ปกรณ์มองปิ่นโตสลับกับใบหน้าหวาน สายตาคู่กลมโตที่มองตรงมานั้นเปี่ยมไปด้วยความคาดหวังและจริงใจเสียจนเขาปฏิเสธไม่ลง สุดท้ายจึงต้องยื่นมือไปรับมาถือไว้

"ขอบคุณครับ"

ใบหน้าหวานแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเบิกบานขึ้นมาทันทีราวกับเด็ก ๆ ที่ได้รับคำชม "งั้นกานต์ไม่รบกวนแล้วค่ะ ต้องรีบกลับไปดูอาการเจ้าหมอต่อ"

"เจ้าหมอ?"

"ลูกแมวเมื่อคืนไงคะ" กานต์หัวเราะร่า "กานต์ตั้งชื่อให้มันแล้วเรียบร้อย"

ปกรณ์ลอบถอนหายใจเบา ๆ "ตั้งชื่อเร็วไปไหมครับ"

"ไม่เร็วเลยค่ะ ตอนนี้เขามีชื่ออย่างเป็นทางการแล้ว และเพราะคุณหมอเป็นคนช่วยชีวิตเขาไว้..." หญิงสาวเว้นจังหวะพลางอมยิ้ม "ก็เลยได้ชื่อว่า 'เจ้าหมอ' ค่ะ... เพราะดีใช่ไหมคะ"

"ตามใจคุณเถอะครับ"

กานต์หัวเราะชอบใจกับท่าทางยอมจำนนของเขา ก่อนจะโบกมือน้อย ๆ แล้วเดินแกว่งแขนกลับเข้าบ้านตัวเองไป ทิ้งให้ปกรณ์ยืนมองตามแผ่นหลังบางพ้นสายตา... พร้อมกับปิ่นโตอุ่น ๆ ในมือ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ชายหนุ่มเปิดฝาปิ่นโตออก กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารปรุงสุกใหม่ ๆ ก็ลอยละล่องขึ้นมาเตะจมูกชวนให้น้ำลายสอ

ในนั้นมีข้าวผัดปูที่ผัดจนร่วนเป็นเม็ดสวย ต้มจืดเต้าหู้หมูสับน้ำซุปใส และไข่ตุ๋นเนื้อเนียนละเอียดราวกับพุดดิ้ง... มันเป็นเพียงเมนูบ้าน ๆ ธรรมดา แต่หน้าตากลับจัดวางอย่างสวยงามและน่ากินมาก

ปกรณ์ตักชิมคำแรกแล้วก็ต้องชะงักไป... อร่อย รสชาติกลมกล่อมและละมุนลิ้นกว่าที่เขาคาดไว้มาก รู้ตัวอีกที อาหารในปิ่นโตก็หมดเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่คำเดียว

บ่ายวันนั้น ก่อนที่จะออกเดินทางไปโรงพยาบาล ปกรณ์ถือปิ่นโตที่ล้างสะอาดเอี่ยมเดินไปกดกริ่งที่หน้าบ้านข้าง ๆ ไม่นานนักประตูก็เปิดออก พร้อมกับเจ้าของบ้านสาวที่อยู่ในชุดผ้ากันเปื้อนลายแมวเหมียวดูน่ารัก

"คุณหมอ!" น้ำเสียงของเธอฟังดูตื่นเต้นและดีใจเกินเหตุจนปกรณ์ลอบขันในใจ

"เอาปิ่นโตมาคืนครับ"

"อ๋อ... ขอบคุณค่ะ" กานต์รับไปถือไว้ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยสีหน้าลุ้นระทึก "แล้ว... เป็นยังไงบ้างคะ"

"อะไรครับ"

"ก็อาหารงรสชาติฝีมือกานต์ไงคะ"

ปกรณ์มองท่าทางของเธอที่เหมือนเด็กนักเรียนกำลังยืนรอฟังผลสอบไล่ จนเขาอดไม่ได้ที่จะตอบไปตามความจริง "อร่อยมากครับ"

ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับขึ้นมาทันตาเห็น "จริงเหรอคะ! เย้!"

เธอกำหมัดเล็ก ๆ สองข้างแล้วกระโดดโลดเต้นอย่างดีใจ จนปกรณ์เผลอหลุดอมยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว

"คุณดีใจขนาดนั้นเลยเหรอครับ"

"แน่สิคะ กานต์ชอบทำอาหารมาก แต่ปกติไม่ค่อยมีใครได้ชิมเลย พี่นนท์กินอะไรก็ชมว่าอร่อยหมดจนเชื่อถือไม่ได้สักอย่าง"

ปกรณ์หลุดหัวเราะเบา ๆ... มันเป็นเสียงหัวเราะอย่างเป็นธรรมชาติที่ทำให้กานต์ถึงกับชะงักและนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นเขาหัวเราะออกมาจริง ๆ ไม่ใช่แค่การยกมุมปากแบบที่ผ่าน ๆ มา

และกานต์ต้องยอมรับกับตัวเองในใจเลยว่า... คุณหมอปกรณ์ตอนหัวเราะน่ะ หล่ออันตรายและละลายหัวใจคนมองยิ่งกว่าตอนทำหน้านิ่งหลายเท่าตัวนัก!

"เมี้ยววว~"

เสียงร้องประท้วงดังขัดจังหวะ พร้อมกับร่างอ้วนกลมของเจ้าแมวส้มที่วิ่งตุ้ยนุ้ยออกมาจากในบ้าน มันตรงดิ่งมาหาปกรณ์อย่างไม่รีรอ

"ถุงเงิน!" กานต์อุทาน "ไปไหนน่ะ"

แต่เจ้าถุงเงินหาได้สนใจเสียงดุของเจ้าของไม่ มันเดินเข้าไปคลอเคลีย ถูไถหัวของมันกับขากางเกงของคุณหมอหนุ่มอย่างประจบประแจง ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงข้างเท้าเขาหน้าระรื่น ราวกับตัวเองเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้เสียเอง

ปกรณ์ก้มลงมองก้อนกลม ๆ สีส้ม "มันทำแบบนี้กับทุกคนเลยเหรอครับ"

"ไม่เลยค่ะ ปกติมันเลือกคนจะตาย" กานต์เบ้ปากใส่แมวตัวเอง "ดูท่าทาง... มันจะชอบคุณหมอมากจริง ๆ นะคะเนี่ย"

ชายหนุ่มมองแมว แล้วเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของ ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยตามสไตล์ "ผมว่ามันแค่ชอบกลิ่นอาหารแมวมากกว่า"

"ไม่ใช่นะคะ มันชอบคุณต่างหาก"

"คุณคิดไปเองแล้วครับ"

"เปล่าคิดไปเองสักหน่อย" กานต์หัวเราะคิกคัก "สัตว์น่ะไม่เคยโกหกความรู้สึกตัวเองหรอกค่ะ ถ้ามันรักใคร มันก็จะแสดงออกมาตรง ๆ แบบนี้แหละ"

คำพูดไร้เดียงสานั้นทำให้ปกรณ์นิ่งอึ้งไปเล็กน้อย ยิ่งยามเมื่อได้สบเข้ากับดวงตากลมโตที่มองตรงมาด้วยความใสซื่อและจริงใจอย่างไม่มีสิ่งใดเคลือบแคลง... มันกลับเป็นฝ่ายเขาเองที่ต้องรีบหลบสายตาคู่นั้นก่อนเพราะก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายมันเริ่มเต้นผิดจังหวะ

คืนนั้น หลังจากกลับมาจากโรงพยาบาล ปกรณ์ก็ต้องแปลกใจเมื่อพบกล่องพลาสติกใสใบเล็ก ๆ วางอยู่บนโต๊ะหน้าบ้าน พร้อมกับมีกระดาษโน้ตสีเหลืองพาสเทลแปะเอาไว้

ลายมือตัวอักษรกลม ๆ น่ารักเขียนข้อความไว้ว่า:

"วันนี้เจ้าหมอกินอาหารเปียกได้เยอะเลยค่ะ  ขอบคุณคุณหมออีกครั้งนะคะ จากกานต์และเหล่าแมว"

ที่มุมล่างของกระดาษ มีรูปวาดลายเส้นลายการ์ตูนแมวหกตัวถูกวาดไว้อย่างตั้งใจ โดยมีแมวตัวเล็กสุดใส่ป้ายชื่อเขียนกำกับไว้ว่า 'เจ้าหมอ'

ปกรณ์ยืนมองกระดาษโน้ตใบเล็กในมืออยู่พักใหญ่ ก่อนจะพบว่ามุมปากของตัวเองกำลังยกยิ้มกว้างออกมา... โดยที่ไม่รู้ตัวเลยสักนิด