บทที่ 82 คลี่คลาย

คำพูดของวรชัยทำให้ภายในบ้านเงียบลงทันที กานต์กมลยืนนิ่งอยู่ข้างปกรณ์ หัวใจเต้นแรงจนแทบได้ยินเสียงของตัวเอง ความทรงจำในวัยเด็กที่พร่าเลือนค่อย ๆ ผุดขึ้นมาเป็นภาพทีละชิ้น

บ้านไม้หลังใหญ่กลางสวนผลไม้...

เสียงฝนตก...

มือของบิดาที่จับมือเธอไว้แน่น...

และเสียงที่พูดซ้ำ ๆ ว่า ‘ถ้าวันหนึ่งพ่อไม่อยู่ จำบ้าน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ