บทที่ 91 มีโอกาส

เช้าวันจันทร์เริ่มต้นขึ้นอย่างเร่งรีบตามแบบฉบับของคนทำงาน เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นตั้งแต่หกโมงเช้า กานต์กมลเอื้อมมือไปปิดมันด้วยดวงตาที่ยังปรือ ก่อนจะพลิกตัวกลับไปอีกด้าน ทว่าที่นอนข้างกายกลับว่างเปล่า

หญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อย “พี่กรณ์?”

เธอเรียกเบา ๆ ก่อนจะได้ยินเสียงเปิดประตูห้องน้ำ ปกรณ์เดินออกมาพ...