บทที่ 2 ชีวิตที่ต้องสู้
“อืม…แน่น” เขาครางเสียงต่ำ ก่อนจะโน้มตัวลงมากดจูบเธอแรงๆ
ความเสียวซ่านพุ่งสูงขึ้นจนเธอรู้สึกว่ากำลังจะระเบิดออกมา ร่างกายของเธอสั่นสะท้านเมื่อจุดสุดยอดพุ่งกระจายไปทั่วร่าง
“อ๊าา…คิรัน…!”
เขาตามเธอไปติดๆ ฝังตัวลึกเข้ามา ก่อนจะปลดปล่อยทุกหยาดหยดลงไปในตัวเธอ
ทั้งสองหอบหายใจหนัก มือของคิรันลูบไล้หลังเธอ ก่อนจะกดจูบลงบนหน้าผากอย่างแผ่วเบา
“คุณเป็นของผม…”
เดือนต่อมา
เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นปลุกให้ลลินลืมตาขึ้นมาจากความฝันที่ว่างเปล่า เธอเอื้อมมือไปกดปิดเสียง ก่อนจะถอนหายใจยาว นี่เป็นอีกเช้าที่เธอต้องเริ่มต้นด้วยความรู้สึกว่างเปล่า
เธอลุกขึ้นจากเตียงในคอนโดเล็กๆ ของตัวเอง พื้นที่ไม่กว้างนักแต่เป็นของเธอเอง ทุกอย่างถูกจัดอย่างเป็นระเบียบ เรียบง่าย แต่ก็สะท้อนให้เห็นถึงความโดดเดี่ยวของชีวิตเธอ
ลลินไม่มีครอบครัว เธอโตมาในบ้านเด็กกำพร้า พออายุถึงเกณฑ์ก็ต้องออกมาหางานทำเอง ชีวิตไม่เคยง่ายสำหรับเธอ และยิ่งยากขึ้นไปอีกเมื่อเธอโดนไล่ออกจากงานเก่า…
เธอไม่ได้ทำอะไรผิด แต่เจ้านายของเธอ...ชายวัยกลางคนที่ชอบเกาะแกะผู้หญิงในออฟฟิศ...ดันให้ความสนใจเธอมากเกินไป และเมื่อภรรยาของเขารู้เรื่องเข้า แทนที่เขาจะถูกจัดการ กลับกลายเป็นเธอที่โดนไล่ออก
“สังคมมันก็แบบนี้” เธอพึมพำกับตัวเองขณะเดินไปชงกาแฟ
เช้าวันนี้เธอมีสัมภาษณ์งาน และไม่ใช่งานธรรมดา แต่เป็นงานที่เธอใฝ่ฝันมาตลอด บริษัทใหญ่แห่งหนึ่งที่เธอหมายตาไว้เพิ่งเปิดรับตำแหน่ง เลขานุการส่วนตัว
เธอรู้ว่ามันไม่ง่าย แต่เธอก็ไม่มีทางเลือก เธอจำเป็นต้องได้งานนี้
ขณะที่กำลังแต่งตัว โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น เป็น พลอย เพื่อนสนิทของเธอ
(ตื่นรึยัง?)
“ตื่นแล้ว กำลังเตรียมตัวอยู่”
(วันนี้สัมภาษณ์ใช่ไหม?)
“ใช่ ต้องได้งานนี้ให้ได้”
(แน่ใจนะว่าบริษัทนี้ไม่มีเจ้าของหื่นกามแบบที่แล้วน่ะ?)
“เฮ้อ…จะยังไงก็ต้องลอง ไม่มีงานทำมันไม่สนุกเลยนะพลอย เงินเก็บก็ร่อยหรอแล้ว”
(เข้าใจๆ ขอให้โชคดีนะ อย่าลืมโทรบอกข่าวด้วยล่ะ)
คุยกันต่ออีกสักพัก ลลินวางสายก่อนจะหันมาส่องกระจก เธอเลือกใส่สูทสีครีมอ่อนๆ ดูเรียบร้อยและเป็นมืออาชีพ เส้นผมถูกมัดขึ้นอย่างเป็นระเบียบ แต่งหน้าบางเบาแต่ช่วยขับให้ใบหน้าของเธอดูโดดเด่น
“ลุย” เธอพูดกับตัวเองเบาๆ
…ลลินก้าวออกจากคอนโดพร้อมความมุ่งมั่น วันนี้เป็นวันสำคัญของเธอ งานนี้คือโอกาส เธอจะไม่ยอมให้มันหลุดมือ
เธอโบกแท็กซี่แล้วบอกจุดหมายไปยังบริษัทระดับท็อปที่ใครๆ ก็อยากเข้าทำงาน ด้วยภาพลักษณ์ที่มั่นคงและทรงอิทธิพลในแวดวงธุรกิจ
แท็กซี่พาเธอมาถึงด้านหน้าอาคารสูงตระหง่าน เส้นสายของสถาปัตยกรรมดูหรูหรา ทันสมัย และบ่งบอกถึงอำนาจของบริษัทแห่งนี้
ขณะที่กำลังจะเดินเข้าไปในตัวอาคาร สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นหญิงวัยกลางคนนั่งอยู่ที่พื้นใกล้ๆ ประตูหน้า
สีหน้าซีดเซียวด้วยความเจ็บ ดูไม่ค่อยดีนัก…ทว่าไร้คนช่วยเหลือ
จู่ๆ ร่างของหญิงคนนั้นก็ลุกขึ้น ท่าทางโอนเอนก่อนล้มลงอีกครั้ง
“คุณคะ!” ลลินรีบพุ่งตัวเข้าไปประคองหญิงวัยกลางคน
หญิงคนนั้นตัวเบา ผิวพรรณขาวสะอาดสะอ้าน แต่อาการของเธอดูไม่ค่อยดี มือเย็นเฉียบ ร่างกายสั่นเล็กน้อย
“คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ? เจ็บตรงไหนไหม?” ลลินถามด้วยความเป็นห่วง
หญิงวัยกลางคนหอบหายใจช้าๆ “ฉันน่าจะเท้าแพลง เจ็บนิดหน่อย… ขอโทษที่ทำให้ตกใจนะจ๊ะ”
“งั้นคุณนั่งก่อนนะคะ” ลลินพยุงเธอไปนั่งที่ม้านั่งใกล้ๆ ก่อนจะหยิบขวดน้ำจากกระเป๋ามายื่นให้ก่อน “เดี๋ยวหนูดูให้ค่ะ”
หญิงวัยกลางคนรับขวดน้ำไปจิบช้าๆ ดวงตาอ่อนโยนมองลลินที่กำลังถอดรองเท้าตัวเอง ทั้งยังช่วยนวดอย่างไม่คิดรังเกียจ
“ขอบใจมากนะหนู”
“ไม่เป็นไรเลยค่ะ”
“หนูชื่ออะไรจ๊ะ?”
“หนู…ลลินค่ะ” ลลินมองไปที่คนถาม
“เธอทำงานที่นี่หรือเปล่า?”
“ยังค่ะ วันนี้หนูมาสัมภาษณ์งานที่นี่พอดี”
หญิงวัยกลางคนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “งั้นเธอคงต้องรีบเข้าไปแล้วล่ะ สายไม่ใช่เหรอ?”
ลลินส่ายหน้า ยิ้มบางๆ “ไม่เป็นไรค่ะ เจ็บมากไหมคะ?”
“ไม่มากเท่าไหร่จ๊ะ ป้าน่าจะล้มผิดท่า” หญิงวัยกลางคนมองเธอนิ่ง ก่อนจะยิ้มออกมา รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความอบอุ่นและเมตตา อีกทั้งสรรพนามก็ดูเอ็นดูอีกฝ่ายเหลือเกิน
“ไม่มากจริงนะคะ เอ่อ มันบวมนิดหน่อย”
“จริงสิ…” เธอพึมพำเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือมากุมมือของลลินเบาๆ “ขอบใจนะจ๊ะ”
ลลินยังคงอยู่ข้างๆ หญิงวัยกลางคน แม้ว่าเวลาจะค่อยๆ ผ่านไป แต่เธอก็ไม่รีบร้อนที่จะจาก
“ป้าว่า…ดีขึ้นเยอะแล้วล่ะหนู ไม่ต้องห่วงนะจ๊ะ” หญิงวัยกลางคนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
ส่วนลลินยังคงมองเธอด้วยความเป็นห่วง “แน่ใจนะคะ? หรือให้หนูไปเรียกคนมาช่วยดี?”
หญิงวัยกลางคนส่ายหน้า ยิ้มบางๆ ให้เธอ “ไม่เป็นไรจ้ะ”
“ก่อนหน้าป้าแค่เวียนหัวนิดหน่อย คงเพราะไม่ได้ทานอะไรตั้งแต่เช้า เลยทำให้เซล้มลงไป” โชคดีเหลือเกินที่ล้มไม่แรง
“แบบนี้ไม่ดีเลยนะคะ!” ลลินพูดเสียงตกใจ ก่อนจะกวาดตามองรอบๆ “งั้นเดี๋ยวหนูไปซื้ออะไรมาให้นะคะ รอแป๊บนะคะ”
