บทที่ 37 ขีดจำกัดของความอดทน

หลังจากกินข้าวเสร็จ ลลินเดินกลับไปที่ห้องนอนโดยตั้งใจจะนอนพักต่อ แต่ไม่ว่าจะพยายามหลับตาแค่ไหน สมองของเธอกลับยังคงทำงานอย่างหนัก ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงติดอยู่ในความคิด

‘คุณเป็นคนแรกที่ได้มานอนที่นี่’

เธอไม่ได้คิดไปเองใช่ไหม? ไม่ได้กำลังให้ความหวังตัวเองเกินไปใช่หรือเปล่า?

แต่ถ้าเขาไม่คิดอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ