บทที่ 4 ต้องเดินต่อ

“ขอให้โชคดีนะคะ”

“คุณก็เช่นกันค่ะ”

หลังจากการสัมภาษณ์ที่กดดัน ลลินเดินออกจากอาคาร ด้วยความรู้สึกอ่อนล้า ไม่ใช่แค่เพราะความเครียดระหว่างสัมภาษณ์ แต่ร่างกายของเธอรู้สึกแปลกๆ อย่างบอกไม่ถูก

อากาศด้านนอกอาคารร้อนจัด แดดแรงจ้าเมื่อเทียบกับอุณหภูมิในห้องสัมภาษณ์ที่เย็นเฉียบ เธอหยีตาเล็กน้อยขณะเดินไปยังฟุตบาท

“อากาศเปลี่ยนเร็วเกินไปรึเปล่า…”

เธอสะบัดหัวเบาๆ แต่จู่ๆ ก็รู้สึกวิงเวียนขึ้นมา ร่างกายโอนเอนไปเล็กน้อย

เธอพยายามตั้งหลัก หายใจเข้าลึกๆ แต่กลับรู้สึกเหมือนเลือดสูบฉีดเร็วผิดปกติ

ทำไมรู้สึก…เหมือนจะเป็นลม

มือบางยกขึ้นกุมหน้าผาก หัวใจเต้นผิดจังหวะ เธอหยุดยืนชั่วครู่เพื่อพยายามตั้งสติ หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น พยายามบังคับตัวเองไม่ให้ล้มลงไปตรงนี้

“ต้องกลับคอนโด” เธอพึมพำเบาๆ

แม้ว่าจะรู้สึกไม่สบาย แต่เธอก็พยายามก้าวเดินไปข้างหน้า เธอโบกแท็กซี่ ค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งพิงเบาะขณะที่รถเคลื่อนตัวออกจากหน้าอาคาร

เธอหลับตาลงเล็กน้อย พยายามรวบรวมพลังที่เหลืออยู่ ขณะที่มือหนึ่งกดแน่นลงบนหน้าท้องอย่างไม่รู้ตัว

…คงแค่เครียดเกินไป เดี๋ยวกลับไปพักก็คงดีขึ้น

ลลินกลับมาถึงคอนโดของตัวเองในที่สุด เธอถอดรองเท้าพลางทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างหมดแรง มือเล็กยกขึ้นกุมขมับเบาๆ

ทำไมรู้สึกเหนื่อยแบบนี้…

เธอถอนหายใจยาว ก่อนจะตัดสินใจลุกไปอาบน้ำหวังให้ร่างกายรู้สึกสดชื่นขึ้น

น้ำเย็นๆ ไหลผ่านผิวกาย ลลินพยายามไล่ความรู้สึกมึนหัวออกไป หัวใจเธอยังคงจดจ่ออยู่กับผลสัมภาษณ์งาน เธอไม่รู้ว่าตัวเองทำได้ดีพอหรือเปล่า

หลังจากอาบน้ำเสร็จ เธอสวมเสื้อผ้าหลวมๆ ก่อนจะเดินไปล้มตัวลงบนเตียง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแชตข้อความของพลอยที่ส่งมาถามเรื่องสัมภาษณ์

พลอย: เป็นยังไงบ้าง!

ลลิน: ก็โอเคนะ แต่ไม่รู้จะได้ไหม คู่แข่งโหดมาก

พลอย: เฮ้อ ขอให้ได้นะ แกสมควรได้อ่ะ เออ แล้วนี่เป็นไงบ้าง เครียดมากไหม?

ลลิน: ก็เครียดอยู่นะ แต่ตอนนี้แค่รู้สึกเหนื่อยๆ มากกว่า เหมือนจะเป็นลมตอนออกจากตึกด้วย

พลอย : หืม? เป็นไรป่าวเนี่ย! พักผ่อนเยอะๆ นะ อย่าฝืน

ลลิน : อืม เดี๋ยวขอนอนก่อนนะ

พลอย : ให้ไปหาไหม

ลลิน : ไม่เป็นไร

เธอวางโทรศัพท์ลง ลลินข่มตาหลับลงบนเตียงของเธอ ความอ่อนล้าทำให้ร่างกายของเธอแทบหมดแรง และไม่นานนัก สติของเธอก็ค่อยๆ จมหายลงไปในห้วงนิทรา

แต่แทนที่เธอจะได้พักผ่อน กลับมีบางสิ่งตามหลอกหลอนเธออีกครั้ง…

…

เธออยู่ในห้องมืด…

รอบตัวเธอมีเพียงเงาตะคุ่ม เสียงหัวเราะต่ำของผู้ชายหลายคนดังก้องอยู่รอบๆ ความรู้สึกหนาวสั่นแทรกซึมไปทั่วร่าง

“อย่าทำแบบนี้…!” เธอพยายามขยับตัว แต่ร่างกายกลับถูกตรึงไว้ แขนขาของเธออ่อนแรงราวกับไร้เรี่ยวแรง

เสียงหนึ่งกระซิบใกล้หูเธอ

“เธอเล่นตัวนักไม่ใช่เหรอลลิน? ทีนี้อยากรู้ไหมว่ามันรู้สึกยังไง…”

หัวใจเธอกระตุกวูบ ความกลัวแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เธอจำเสียงนี้ได้ดี

ตะวัน…

อดีตคนรักที่เธอเคยไว้ใจ… คนที่เธอเคยคิดว่ารักเธอ แต่สุดท้ายเขากลับกลายเป็นปีศาจที่ต้องการแค่ครอบครองเธอ

เธอพยายามดิ้นหนี แต่มือหยาบกร้านกลับบีบแขนเธอไว้ เสียงหัวเราะของใครบางคนดังขึ้นจากมุมห้อง

“ตะวัน…ปล่อยฉันไป!” เธอร้องขอ แต่มันกลับทำให้พวกเขาหัวเราะหนักกว่าเดิม

เธอเห็นเงาตะคุ่มของผู้ชายสามสี่คนกำลังเดินเข้ามาใกล้

“อย่าดิ้นเลยที่รัก”

มือหนากระชากเสื้อเธอจนขาด เสียงผ้าฉีกขาดดังลั่น เธอหวีดร้อง แต่ถูกปิดปากไว้ด้วยมือสกปรก

น้ำตาของเธอไหลออกมา ความรู้สึกขยะแขยงและหวาดกลัวแล่นไปทั่วร่าง

“ไม่… ไม่… ไม่!!!”

…

เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที พร้อมกับเสียงกรีดร้องที่ติดอยู่ในลำคอ

หัวใจเต้นรัวจนแทบหลุดออกจากอก ร่างกายของเธอชุ่มไปด้วยเหงื่อ แม้ว่าภายในห้องจะเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศ

เธอยกมือขึ้นมากุมหน้าอก หอบหายใจถี่ เธอยังรู้สึกถึงสัมผัสสกปรกที่ฝังอยู่ในผิว เธอยังได้ยินเสียงหัวเราะของพวกมันดังก้องอยู่ในหัว

มือของเธอสั่นเทา… เธอรีบกอดตัวเองแน่น พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา

“มันแค่ฝัน…มันผ่านไปแล้ว…”

แต่เธอรู้ดีว่ามันไม่ใช่แค่ฝัน

มันเป็นความทรงจำที่ตามหลอกหลอนเธอมาตลอด

วันนั้น… วันที่ตะวันหักหลังเธอ วันที่เขาหลอกเธอไปที่ห้องพักของเขา ก่อนที่เธอจะพบว่ามีชายแปลกหน้าอีกสามคนรออยู่ข้างใน

วันนั้นเธอรอดมาได้ เพราะมีใครบางคนมาช่วยเธอทันเวลา แต่รอยแผลในใจของเธอไม่เคยหายไป

มันทำให้เธอหวาดระแวง มันทำให้เธอกลัวการแตะต้องของใครก็ตามที่เธอไม่ไว้ใจ

และที่สำคัญ… มันทำให้เธอไม่สามารถปล่อยให้ตัวเองตกอยู่ในความเสี่ยงอีก

แต่คืนนั้น…

คืนที่เธออยู่กับ เขา

เธอกลับยอมให้เขาเข้ามาใกล้ ยอมให้เขาสัมผัส ยอมให้เขาครอบครอง