บทที่ 41 รางวัล

ลลินกัดริมฝีปากแน่น พยายามไม่สบตาเขา ก่อนจะรีบหมุนตัวกลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเองแล้วทรุดตัวลงนั่ง

แต่เธอก็ยังรู้สึกได้ถึงสายตาของเขาที่ยังคงจับจ้องเธออยู่ และเธอก็รู้ตัวเองดีว่า… หลังจากนี้ เธอคงไม่สามารถใส่ชุดทำงานแบบนี้แล้วไม่คิดอะไรได้อีกเลย

…ช่วงบ่ายในห้องทำงานของคิรันเงียบกว่าปกติ ลลินเหลือบม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ