บทที่ 67 ทีเล่นทีจริง

​สิ่งที่ได้ยินอีกฝ่ายพูดนั้นทำเอาฉันทำตัวไม่ถูก นิ่งราวกับลูกปั้น สมองมึนเบลอไม่เป็นตัวของตัวเอง ทว่าสิ่งที่เรียกสติได้ดีที่สุดนั้นคงจะเป็นเสียงหัวเราะที่อยู่ในลำคอของอีกฝ่ายที่มันบ่งบอกว่าเขาน่ะไม่ได้พูดความจริง

“ตลกมากมั้ง”

“อยากให้เป็นเป็นจริงเหรอ”

“เหอะ ชาติหน้าตอนบ่ายๆ” หากเป็นปกติน่ะฉันค...