บทที่ 7 ข่าวดี
“เพราะแม่เชื่อว่าเด็กคนนี้จะทำให้ลูกต้องเปลี่ยนใจเอง”
คิรันขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่ามารดาของเขากำลังพูดถึงอะไร สายตากลับไปจับจ้องอยู่ที่เอกสารตรงหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เขาไม่สนใจด้วยซ้ำว่าแม่ของเขาเพิ่งจะเลือกเลขาให้แทนเขาเอง
“ก็แค่ผู้หญิงอีกคนหนึ่ง”
เขาไม่ใส่ใจว่าใครจะมาเป็นเลขาของเขา ขอแค่ทำงานได้ก็พอ ถ้าไม่ผ่านมาตรฐานของเขา…เขาก็แค่ไล่ออก
มารดาของเขาเดินออกจากห้องไปแล้ว ทิ้งความเงียบเข้ามาปกคลุมห้องทำงานของเขาอีกครั้ง
คิรันก้มลงเซ็นเอกสารต่อ แต่แล้วเสียงของลูกน้องที่ยืนรออยู่ก็ทำให้เขาเงยหน้าขึ้น
“คุณคิรันครับ”
“ว่าไง?” เขาถามเสียงเรียบ ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากงาน
ลูกน้องของเขายิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้นว่า
“ผมจัดการโทรแจ้งผลกับว่าที่เลขาคนใหม่ของคุณเลยนะครับ”
ลลินซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ผิวกายร้อนผ่าว แม้จะเปิดแอร์เย็นฉ่ำแต่กลับรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะลุกเป็นไฟ
เธอขยับตัวเล็กน้อย แต่ทุกการเคลื่อนไหวล้วนหนักอึ้งไปหมด ร่างกายอ่อนล้าจนแทบไม่มีแรงแม้แต่จะลืมตา
“สงสัยจะเป็นไข้…”
เธอพึมพำเสียงแหบ ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
Rrrr…Rrrr
เธอสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างเตียง ดวงตาเลื่อนลอยมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้น
เบอร์ไม่คุ้นเคย…
เธอนิ่วหน้าเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจกดรับสาย
“ส…สวัสดีค่ะ?” เสียงของเธอแหบพร่าเล็กน้อยจากอาการไข้
(คุณลลิน อัศวภัทร ใช่ไหมครับ?)
“ค่ะ พูดสายอยู่ค่ะ”
(ผมโทรจาก The Empire Group นะครับ ขอแจ้งให้ทราบว่า… คุณได้รับการคัดเลือกให้เป็นเลขานุการของคุณคิรัน วรรษกรครับ)
ดวงตาของลลินเบิกกว้างขึ้นทันที
“มะ…เมื่อกี้ว่าอะไรนะคะ?”
(คุณได้รับเลือกให้เป็นเลขานุการของคุณคิรันครับ)
เสียงปลายสายย้ำชัดเจนอีกครั้ง
เธอกะพริบตาปริบๆ ราวกับไม่อยากเชื่อหูตัวเอง หัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้นมาทั้งที่ร่างกายยังอ่อนล้า
“จริงเหรอคะ!?” เสียงของเธอแฝงไปด้วยความตื่นเต้น
(จริงครับ คุณต้องมารายงานตัวที่บริษัทวันพรุ่งนี้นะครับ ผมจะส่งรายละเอียดทั้งหมดไปทางอีเมลอีกครั้ง)
“ค่ะ! ขอบคุณมากนะคะ!”
หลังจากวางสายไป ลลินยังกำโทรศัพท์ไว้แน่น หัวใจเต้นรัวด้วยความดีใจ
เธอทำได้!
เธอได้งานที่เธอใฝ่ฝันแล้ว!
แม้ว่าร่างกายจะยังรู้สึกแย่ แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะรีบกดโทรออกไปหา พลอย
เพียงไม่กี่วินาทีปลายสายก็รับ
(ว่าไง! ได้ข่าวดีรึเปล่า!?)
“พลอย!” ลลินแทบจะกรี๊ดออกมา “ฉันได้งานแล้ว!”
(จริงเหรอ!? แกได้เป็นเลขาของ CEO จริงๆ เหรอ!?)
“ใช่!”
(เว้ยยย! นี่มันสุดยอดไปเลย!)
ลลินหัวเราะออกมา แม้ว่าเธอจะยังปวดหัวอยู่ก็ตาม แต่มันไม่สำคัญอีกแล้ว
เธอผ่านมันมาได้ เธอได้ก้าวเข้าสู่บริษัทที่เธอใฝ่ฝันแล้วจริงๆ
…
หลังจากวางสายจากพลอย ลลินยังคงนอนกอดโทรศัพท์ไว้แน่น รอยยิ้มยังไม่จางหายจากริมฝีปากของเธอ
เธอทำได้แล้วจริงๆ…
แม้ว่าร่างกายจะยังร้อนผ่าวและอ่อนล้า แต่ความตื่นเต้นกลับทำให้เธอลุกขึ้นนั่งได้ แม้จะรู้สึกเวียนหัวนิดหน่อยก็ตาม
“พรุ่งนี้เราต้องไปเริ่มงานแล้ว…”
เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะขยับตัวลุกจากเตียงช้าๆ
ถึงจะไม่สบาย แต่เธอก็ต้องเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับวันแรกของการทำงาน
เธอเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า มองหาเสื้อสูทที่ดูเป็นทางการแต่ยังคงให้ความรู้สึกมั่นใจ เธอเลือกชุดสูทสีเทาอ่อนกับเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบๆ ดูสุภาพและเหมาะสมกับตำแหน่งใหม่
เธอหยิบมันออกมาแขวนไว้ที่ปลายเตียง ก่อนจะเดินไปเช็กกระเป๋าสะพายของตัวเองให้แน่ใจว่าเอกสารและของจำเป็นพร้อมแล้ว
แม้ว่าหัวจะเริ่มหนักขึ้น แต่เธอก็ยังคงพยายามจัดเตรียมทุกอย่างให้เรียบร้อย เพราะเธอไม่อยากให้พรุ่งนี้ต้องวุ่นวายเพราะความไม่พร้อมของตัวเอง
เมื่อทุกอย่างถูกเตรียมไว้อย่างดี ลลินถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะพาตัวเองกลับขึ้นเตียง
“พรุ่งนี้ต้องไปให้ตรงเวลา…ห้ามสายเด็ดขาด”
เธอคิดในใจ ขณะดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มตัวเอง ก่อนที่เปลือกตาจะเริ่มหนักขึ้น
ไข้ยังคงทำให้เธอรู้สึกมึนๆ ร่างกายร้อนวูบวาบ แต่เธอไม่มีเวลามาใส่ใจอาการป่วยของตัวเองอีกแล้ว
“เราต้องพัก…ต้องนอนให้พอ…”
เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนที่จะเข้าสู่ห้วงนิทรา
…
เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นปลุกให้ลลินลืมตาตื่น เธอรู้สึกหนักหัวเล็กน้อย แต่ก็ฝืนลุกขึ้นจากเตียงทันที
“วันนี้วันแรก…จะสายไม่ได้เด็ดขาด”
เธอกระพริบตาปรับโฟกัสก่อนจะเดินไปล้างหน้าแปรงฟัน แม้ว่าร่างกายจะยังรู้สึกอ่อนเพลีย แต่เธอพยายามเมินเฉยต่อมัน
หลังจากอาบน้ำเสร็จ เธอแต่งตัวในชุดสูทสีเทาอ่อนกับเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อคืน มัดผมหางม้าให้เรียบร้อย แต่งหน้าบางๆ ให้พอดูมีสีสันขึ้นเล็กน้อย
เธอจับกระเป๋าสะพายและก้าวออกจากห้องไปทันที
…เมื่อมาถึง ลลินก้าวเข้าไปภายในอาคารสูงตระหง่านด้วยความรู้สึกกดดันเล็กน้อย แต่เธอพยายามเตือนตัวเองว่า
“เราต้องไหว”
เธอเดินตรงไปยังแผนกที่นัดหมายไว้ ไม่นานนักก็มีชายหนุ่มในชุดสูทเดินเข้ามาหาเธอ เขาดูเป็นคนใจดี และน่าจะอายุมากกว่าเธอไม่กี่ปี
“คุณลลินใช่ไหมครับ?”
“ค่ะ”
“ผม ภพ ครับ เป็นเลขาฝ่ายบริหาร คุณคิรันให้ผมพาคุณไปพบเขาที่ห้องทำงาน”
“อ้อ ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ”
ทั้งสองเดินไปพร้อมกัน ก่อนที่ภพจะหัวเราะเบาๆ “คุณดูตื่นเต้นจังเลย ไม่ต้องเครียดขนาดนั้นหรอกครับ”
“ก็แอบกังวลนิดหน่อยค่ะ” ลลินยิ้มเจื่อน
“เตรียมใจไว้เลยนะครับ คุณคิรันเป็นคนดุ”
ลลินหัวเราะเบาๆ “ยังไงก็ไหวค่ะ ฉันตั้งใจจะทำให้ดีที่สุด”
