บทที่ 71 ใจเต้นแรง

“เดี๋ยว” เสียงเรียบเอ่ยท้วง ทั้งมือนั้นก็ยังคงไม่ปล่อยจากกัน ชักจะสงสัยจริงๆ แล้วว่านายนี่ป่วยจริงหรือแค่แกล้ง ทำไมเรี่ยวแรงเยอะเหลือเกิน

“ฉันจะไปอ่านหนังสือ”

“พึ่งกลับมาจะอ่านเลยเหรอ ไม่พักหรือหาอะไรกินก่อนหรือไง”

“นายหิว” เพียงสิ้นเสียงของฉัน คนตัวโตก็พยักหน้าหงึก “ก็พูดสิ มีปากไว้ทำอะไรเล่า” จ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ