บทที่ 8 พบกันอีกครั้ง
ภพมองเธอแล้วแอบยิ้ม “ใจกล้าดีนะครับ แต่เอ่อ…คุณดูหน้าซีดมากเลยนะ เป็นอะไรรึเปล่า?”
ลลินเม้มริมฝีปาก เธอยังรู้สึกเวียนหัวอยู่เล็กน้อย แต่ก็พยายามไม่ให้มันส่งผลต่อการทำงานวันแรก
“ไม่เป็นไรค่ะ แค่พักผ่อนไม่ค่อยพอ”
“อืม…โอเคครับ แต่ถ้าไม่ไหวก็บอกนะ”
ลลินพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม ก่อนที่ทั้งสองจะเดินไปหยุดที่หน้าห้องทำงานของ CEO
ภพเคาะประตูเบาๆ ก่อนจะผลักเข้าไป
“คุณคิรันครับ เลขาคนใหม่มาถึงแล้ว”
ลลินสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะก้าวเข้าไปในห้องทำงานกว้างที่ตกแต่งอย่างหรูหรา เธอกำลังจะก้มหัวเพื่อแสดงความเคารพ แต่แล้ว…
สายตาของเธอปะทะเข้ากับร่างสูงที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ดวงตาคมเข้มจ้องมาทางเธอ
…คิรัน ไม่ใช่เพียงคนชื่อคล้าย
เธอน่าจะเอะใจมากกว่านี้
ดวงตาของเธอเบิกกว้าง หัวใจกระตุกวูบทันที ขาทั้งสองข้างของเธอเริ่มอ่อนแรง โลกทั้งใบหมุนคว้าง
“เฮ้…คุณลลิน!?” ภพร้องเรียกเมื่อเห็นสีหน้าของเธอเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว
ก่อนที่เธอจะพูดอะไรออกมา
ทุกอย่างก็ดับวูบลง
...
ใบหน้าของเธอซีดเซียว เหงื่อซึมออกมาบางๆ บนหน้าผาก ร่างกายยังคงอ่อนแรงหลังจากหมดสติไป
คิรันนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวตรงข้างๆ เขาเอนตัวไปด้านหลัง ขณะที่สายตาคมกริบจับจ้องมองเธออย่างเงียบๆ
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน…
เด็กที่กล้าดีหนีไปจากเขาโดยไม่บอกกล่าว เขาควรรู้สึกยังไงกันแน่? โกรธ? หงุดหงิด? หรือสับสนกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น?
เขาไม่แน่ใจ…
แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ชัดคือ เธออยู่ที่นี่ ตอนนี้ และเป็นลูกน้องของเขาแล้ว
คิรันพ่นลมหายใจเบาๆ ก่อนจะเบนสายตากลับไปมองใบหน้าที่ซีดของเธออีกครั้ง
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะคิดอะไรต่อ ดวงตาของเธอก็ค่อยๆ ขยับ …ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นว่าใครกำลังนั่งอยู่ตรงหน้า
“คุณ…!”
เธอรีบลุกขึ้นนั่งแทบจะทันที แต่ร่างกายยังอ่อนแรงเกินไป ทำให้เธอเซไปเล็กน้อยก่อนจะจับขอบโซฟาไว้เพื่อพยุงตัวเอง
คิรันยังคงนั่งนิ่ง สายตาคมกริบมองเธอด้วยแววตาเย็นชา ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปาก
“นี่เหรอ… เลขาคนใหม่ของผม?”
เสียงของเขาเต็มไปด้วยความกระแนะกระแหน
“อ่อนแอขนาดนี้ วันแรกก็เป็นลม แล้วแบบนี้จะทำงานไหวเหรอ?”
ลลินชะงัก หัวใจเต้นแรงขึ้น ทั้งเพราะความตกใจและความกดดันที่แผ่ซ่านมาจากตัวเขา…เขาจำไม่ได้เหรอ?
เธอมองเขาอย่างชั่งใจ แต่ใบหน้าของคิรันเรียบนิ่ง ไม่มีท่าทีว่าเขาจะจำเธอได้เลยสักนิดเดียว…แน่ล่ะ… ผู้ชายอย่างเขาคงไม่เสียเวลาจำคู่นอนแค่คืนเดียวหรอก
ลลินบังคับตัวเองให้สงบลง แม้ว่าหัวใจจะเต้นรัวอยู่ในอก เธอฝืนยิ้มบางๆ ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงปกติที่สุด
“ขอโทษค่ะ ฉันพักผ่อนไม่พอ เลยเกิดอาการเวียนหัว”
คิรันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะพ่นลมหายใจ “หึ… ถ้าคิดจะทำงานกับผม ก็เตรียมร่างกายให้พร้อมด้วย”
เธอกำมือแน่น แต่ยังคงก้มหัวรับคำ “ค่ะ ฉันจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้อีก”
คิรันมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขามองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“ลุกขึ้น แล้วตามผมมา”
ลลินเม้มริมฝีปากแน่น สูดหายใจลึกก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟา พยายามตั้งสติและเก็บซ่อนอารมณ์ที่ซับซ้อนของตัวเอง
เธอไม่รู้ว่า การทำงานภายใต้ผู้ชายคนนี้ จะเป็นยังไง
แต่เธอรู้ว่า… เธอต้องไม่พลาดท่าเผลอใจให้เขาอีกครั้งเด็ดขาด
…ลลินเดินตามคิรัน เข้าไปในห้องทำงานด้วยจังหวะก้าวที่ไม่มั่นคงนัก แม้ว่าจะพยายามฝืนตัวเองให้ดูปกติ แต่ร่างกายของเธอยังคงรู้สึกอ่อนเพลียจากพิษไข้
เธอเหลือบมองแผ่นหลังของเขาอย่างระมัดระวัง ผู้ชายคนนี้เป็นเจ้านายของเธอแล้ว และเธอไม่มีทางให้เขารู้ว่าเธอเคยตกใจแค่ไหนที่ได้พบเขาที่นี่
เมื่อเข้ามาในห้อง คิรันหันไปสั่งลูกน้องทันที “ให้คนย้ายโต๊ะเข้ามาในห้องนี้”
ลูกน้องของเขาขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างแปลกใจ ก่อนจะถามออกมา “คุณคิรัน…ทำไมถึงให้คุณลลินนั่งในห้องนี้ล่ะครับ?”
คิรันเหลือบตามองลูกน้องแวบหนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเรียบ “จะได้สอนงานง่ายๆ ไม่ต้องเดินไปมาให้เสียเวลา”
คำตอบนั้นเรียบง่ายและดูเหมือนเหตุผลทางธุรกิจทั่วไป แต่มันกลับทำให้ลลินรู้สึกแปลกๆ อย่างบอกไม่ถูก
เธอได้ยินทุกคำพูดของเขา แต่ทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ ก่อนจะฝืนพยักหน้ารับ
“ค่ะ…ฉันเข้าใจ”
ในที่สุด โต๊ะทำงานของเธอก็ถูกย้ายเข้ามาใกล้โต๊ะของคิรัน เธอทิ้งตัวลงนั่ง พลางพยายามปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่
แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้พักหายใจ คิรันก็วางเอกสารกองโตลงบนโต๊ะของเธอ
ปึก!
เธอสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อกระดาษหนาเป็นตั้งถูกวางลงตรงหน้า
“อ่านให้หมด”
เธอเงยหน้ามองเขาด้วยความตกใจ “ทั้งหมดนี่เหรอคะ?”
“ใช่” เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ มือกอดอกมองเธอด้วยสายตาเย็นชา “เป็นเลขาผม ก็ต้องรู้ระบบของบริษัท อย่าคิดว่าผมจะให้งานสบายๆ”
ลลินกลืนน้ำลายเล็กน้อย มือบางจับเอกสารที่เต็มไปด้วยข้อมูลทางธุรกิจ ตารางงาน และรายละเอียดเกี่ยวกับบริษัท
แม้ว่าเธอจะยังรู้สึกมึนหัวจากไข้ แต่เธอก็ไม่อยากแสดงความอ่อนแอให้เขาเห็น
“ค่ะ ฉันจะอ่านให้หมด”
เธอตอบเสียงมั่นคง แม้ว่าภายในใจจะรู้สึกหนักอึ้งก็ตาม
คิรันมองเธออยู่ครู่หนึ่ง สังเกตเห็นว่าผิวของเธอยังดูซีด และท่าทางของเธอแม้จะดูแข็งแกร่งแต่ก็ดูเปราะบางไปพร้อมกัน…ยังป่วยอยู่แท้ๆ แต่ก็ยังฝืน
แต่เขาไม่คิดจะลดหย่อนให้เธอแม้แต่นิดเดียว
“อยากทำงานกับผม ก็ต้องอดทนให้ได้”
