บทที่ 87 ตลอดไป

ฉันถูกสกายพาตัวมานั่งห้องนอนอีกครั้ง ทว่ารอบนี้มันไม่ใช่การอุ้มแต่มันเป็นการชักจูงมาด้วยจูบ สติพล่าเบลอไม่รู้ตัวเลยว่ามาถึงในห้องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ริมฝีปากของเรายังคงบดเคล้ามอบความรู้สึกวาบหวามส่งถึงกันยามที่แผ่นหลังของฉันปะทะเตียงนอนนุ่มนิ่ม

“...สกาย” ยามที่ถูกปลดปล่อยเป็นอิสระ ฉันก็หอบหายใจถ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ