บทที่ 10 ต่อหน้าต่อตา
10 ต่อหน้าต่อตา
แอ๊ดดดด~
"พ่อจ๋า เรนมาเยี่ยม"
ทันทีที่ได้ยินเสียงของลูกสาวชูโชคก็หยัดกายลุกขึ้น แล้วดึงกระชากร่างของเรณุกาด้วยความโมโหจนล้มคะมำหน้าทิ่มพื้น
"โอ้ยยย!!"
"วันก่อนมึงเกือบทำให้กูโดนฆ่ารู้ตัวไหม!" ชูโชคกระชากผมของลูกสาวขึ้น ก่อนเอื้อมมือตวัดบีบแก้มของเรณุกา
"พ่อจ๋าเรนเจ็บ~"
"ไหนๆมึงก็เป็นเมียมันแล้ว ก็ขอร้องอ้อนวอนให้มันเอากูออกจากคุกสิวะ!!"
"ฮึก..พ่อ~ เรนทำแบบนั้นไม่ได้ คุณเฟยเขาไม่ได้รักเรนพ่อก็รู้"
"มึงนี่มันเป็นลูกที่ไม่ได้เรื่องจริงๆนะอีเรน นี่ถ้าเป็นลูกลีคงไม่ทำให้พ่อต้องมาอยู่ในที่แบบนี้หรอก!!"
"เรนขอโทษจ้ะพ่อ ฮรื้อออ~" เรณุกายกมือไหว้ทั้งน้ำต สงสารพ่อสุดหัวใจ แต่เรื่องนี้หยางเฟยคงไม่ยอมแน่ๆเพราะเขาจับพ่อของเธอไว้เป็นตัวประกัน เมื่อไหร่ที่ลลินากลับมาวันนั้นพ่อของเธอจะเป็นอิสระ
"เก็บคำขอโทษของมึงไว้เถอะ!" ชูโชคสะบัดหน้าของลูกสาวทิ้ง สันกรามหนาขบแน่นด้วยความโกรธแค้น ไอ้ลูกเขยตัวแสบมันจับเขาขังคุกไว้ คอยดูนะถ้าลลินากลับมามันต้องคลานมากราบขอขมาเขา! "มึงออกไปเถอะ กูไม่อยากเห็นหน้ามึงอีลูกเวร!"
"พ่อจ๋า ฮรื้อออ~" เรณุกาเดินเข้าไปสวมกอดพ่อ แต่ชูโชคกลับสะบัดร่างของลูกสาวทิ้งจนกระแทกกับฝาผนัง
"อย่ามาแตะต้องตัวกู!"
"หนูอยากช่วยพ่อ..ฮึก..แต่หนูทำไม่ได้ ฮรื้อๆๆ~"
"แค่ขอร้องอ้อนวอนผัวตัวเองให้ปล่อยพ่อ มึงก็ทำไม่ได้หรออีโง่!"
"คุณเฟยเขาเป็นคนยังไงพ่อก็รู้"
"กูไม่สนหรอกว่ามันจะเป็นคนยังไง แต่ในเมื่อมึงกับมันเป็นผัวเมียกันแล้ว มึงก็ควรจะรู้ว่าตัวว่าต้องทำยังไงมันถึงจะปล่อยกูไป!" ชูโชคหันหลังให้ลูกสาวด้วยความหงุดหงิด เรณุกาเป็นลูกสาวที่ไม่ได้เรื่องมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ต่างจากพี่สาว "แค่อ่อยมันมึงก็ทำไม่ได้หรอ มันเป็นผู้ชายยังไงมันก็ทนเสน่ห์ของผู้หญิงไม่ได้หรอก!"
"พ่อก็รู้ว่าคุณเฟยเขารักพี่ลีมาก เขาไม่มีทางชายตามองเรนหรอก"
"นั่นมันเรื่องของมึง! ถ้ามึงยังช่วยกูไม่ได้ ชาตินี้ก็อย่ามาเรียกกูว่าพ่ออีก!!!"
เป็นอีกครั้งที่เรณุกาน้ำตาตก เธอก้มลงมองข้าวของในมือ กะจะซื้ออาหารอร่อยๆมาให้พ่อกิน แต่พ่อของเธอกลับไม่รับแถมยังขว้างอาหารทิ้ง หนำซ้ำยังปรามาสว่าเธอเป็นลูกไม่เอาไหน เธอเองก็ไม่ได้อยากให้พ่อตกอยู่ในสภาพนี้ แต่หยางเฟยคงไม่ยอมปล่อยตัวพ่อของเธอไปถ้าพี่สาวของเธอยังไม่กลับมา
ใครจะไปรู้ล่ะว่า..เธอเองก็ตกอยู่ในสภาพตายทั้งเป็นเหมือนกัน
ก็อก! ก็อก!
"คุณเฟยครับ คุณเรณุกามาขอพบ"
หยางเฟยผละหน้าออกจากหน้าอกอวบของเลขาส่วนตัวทันทีที่มีเสียงลูกน้องดะงขัดจังหวะ เขาพ่นลมหายใจด้วยความหงุดหงิด กำลังนัวเนียกันได้ที่แต่เรณุกาดันมาขัดจังหวะเสียก่อน
"ภรรยาของคุณมาค่ะ"
"ไม่เป็นไรครับ" หยางเฟยคว้าร่างอวบอัดของริชชี่เลขาส่วนตัวเข้ามานั่งบนตักก่อนใช้มือโอบกอดเอวคอดกิ่วของเธอ "เข้ามาได้!"
กึก~
เรณุกาสะอึก!
แข้งขาของเธออ่อนแรง หน้าอกข้างซ้ายบีบรัดด้วยความเจ็บปวด ไม่คิดว่าจะเข้ามาเห็นภาพบาดตาบาดใจ เขากำลังเริงรักกับเลขาส่วนตัวบนโต๊ะทำงาน หญิงสาวพยายามข่มความเจ็บปวดเอาไว้แล้วเดินเข้าไปหาร่างสูง
"มีอะไร!!" เสียงดุตวาดลั่นต่อหน้าเลขาส่วนตัว
"เรื่องของพ่อเรนค่ะ"
"..." หยางเฟยก้มลงติดกระดุมเสื้อของริชชี่ก่อนพรมจูบหนักๆที่ศีรษะอย่างไม่รู้สึกละอายสายตาของเรณุกา "คุณออกไปก่อนนะ เดี๋ยวผมขอเคลียร์ปัญหาก่อน"
"ค่ะ จุ๊บบบ~"
เรณุกาเบือนหน้าหนีแทบไม่ทัน เธอเม้มปากเข้าหากันพร้อมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ภาพที่เห็นตรงหน้ามันทำให้เธอเจ็บจนแข้งขาชา คำขอร้องที่เธอเคยขอในวันนั้นมันคงไม่มีความหมายอะไรเลยสินะ เพราะวันนี้เขาทำให้เธอเห็นแล้วว่า...ผู้ชายอย่างหยางเฟยคงทำให้เธอไม่ได้
อดทนหน่อยนะเรณุกา..เพื่อพ่อ!
"มีอะไรก็ว่ามาฉันมีเวลาไม่มาก เพราะอีกเดี๋ยวนักสืบก็จะเข้ามาละ"
"ระ..เรนอยากขอให้คุณปล่อยพ่อของเรนไปได้ไหมคะ"
"เหอะ! ถ้าปล่อยมันก็หนีไปสิ!
"พ่อเรนไม่หนีหรอกค่ะ ท่านยังรอพี่ลีอยู่"
"..." หยางเฟยหรี่ตามองอย่างไม่ไว้ใจ ก่อนกระชากร่างเล็กเข้าหาตัวเขาสังเกตเห็นรอยแดงที่แก้มของเธอ มันเหมือนรอยนิ้วมืของคน "ฉันจะไว้ใจได้หรอ แล้วเงินร้อยล้านที่ฉันเสียไปล่ะ เผื่อพวกเธอรวมหัวกันหลอกฉันขึ้นมาจะทำยังไง!"
"เรนไม่มีทางทำแบบนั้นกับคุณค่ะ" เรณุกาเงยหน้าขึ้นสบตากับร่างสูงด้วยแววตาที่แสนจริงจัง อยากขอร้องอ้อนวอนให้เขาปล่อยตัวพ่อของเธอออกจากคุกเพราะเธอช่างเวทนาสภาพความเป็นอยู่ของพ่อเหลือเกิน "เปลี่ยนจากขังพ่อของเรนไว้ในคุก เป็นกักบริเวณได้ไหมคะ"
"อย่ามาขอร้องฉันให้ยากเลยเรณุกา ฉันไม่มีทางใจอ่อนหรอก!" หยางเฟยบีบต้นแขนเรียวเล็กแรงขึ้น เธอเจ็บแต่ก็พยายามข่มความเจ็บเอาไว้
"อย่างน้อย..ท่านก็เป็นพ่อตาของคุณ"
"ฮ่า ฮ่า เธอชักจะเคลมตัวเองเกินไปแล้วนะเรณุกา ฉันแค่แต่งงานบังหน้าเธอก็รู้ คนที่ฉันอย่างแต่งด้วยคือลลินาไม่ใช่เธอ!" หยางเฟยตะคอกใส่หน้าเชิงดูถูก "ฉันจะรอแต่งกับลลินาเท่านั้น!!"
พรึ่บ!
เรณุกาปรายตามองนิ้วนางข้างซ้าย
เขาไม่ได้สวมแหวนแต่งงานเลย ในขณะที่เธอสวมใส่มันตลอดเวลา
"หรือถ้าเธออยากให้ฉัน ย้ายพ่อของเธอออกมาจากคุก กฌทำให้ฉันพอใจสิ"
"ทะ..ทำยังไงคะ"
"หึ" ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปาก สองมือยกไล้แก้มใสเบาๆ แต่ทว่าดวงตาของเขากลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความเจ้าเล่ห์ จนเรณุกาเริ่มอกสั่น "เธอคิดว่า..ต้องทำยังไงฉันถึงจะพอใจ"
"คุณเฟยข๋าเรนไม่..."
"โอเค ไม่ทำก็ไม่เป็นไร แต่หลังจากนี้พ่อเธอจะได้กินข้าวแค่วันละคาบ!"
"อย่าทำแบบนี้นะคะ!!"
"ถ้าไม่อยากให้ฉันทำ.." ดวงตาคมปรายตามองคนตัวเล็กตั้งแต่หัวจรดเท้า เธออยู่ในชุดที่ค่อนข้างเชยเสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งกับกางเกงผ้สีดำ ใบหน้าไร้ซึ่งการแต่งแต้ม ดูจืดชืดซะไม่มี แต่ใครจะไปรู้ว่าภายนอกที่แสนจืดชืด เรื่องอย่างว่าเธอเองก็ถึงพริกถึงขิงเหมือนกัน วันหน้าเขาคงต้องจับเธอใส่ชุดสวยๆซะแล้ว "ก็มาสานต่อสิ่งที่เลขาของฉันทำไว้สิ"
