บทที่ 11 เกิดอาการ
11 เกิดอาการ
เรณุกาออกจากห้องทำงานของหยางเฟยในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้ายับยู่ยี่ไปทั้งตัว เธอใช้ปลายผมปกปิดร่องรอยบริเวณต้นคอเอาไว้
"เสร็จแล้วหรอคะ" เลขาสาวสวยของหยางเฟยถามขึ้น กิริยาท่าทางและวาจาไม่ได้เคารพต่อภรรยาของเจ้าของบริษัทเลยด้วยซ้ำ
"..." เรณุกาไม่ตอบ เธอรีบเดินหนีเพราะรู้ดีว่าเลขาสาวคนนี้คงมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับสามีของเธอมานานแล้วอย่างแน่นอน หากมีปากเสียงกันเขาคงไม่พอใจแน่ๆ
"คุณนี่มัน...ช่างเป็นภรรยาที่ไร้น้ำยาซะจริงๆ ไม่รู้หรอว่าสามีของคุณเนี่ย" เลขาสาวสวยกอดอกเดินเข้าไปหาเรณุกาอย่างช้าๆ "มีอะไรกับฉันไปตั้งกี่รอบ ทั้งๆที่เขาแต่งงานแล้ว"
"เรื่องนั้นฉันตกลงกับคุณเฟยแล้วค่ะ"
"อาจเป็นเพราะว่าคุณจืดชืดเกินไป สามีก็เลยแอบออกมาหาบ้านเล็กบ้านน้อย"
"..." เรณุกานิ่งไม่ได้ตอบโต้แต่อย่างใด ตำแหน่งภรรยามีแค่ลลินาเท่านั้นที่เขาจะเชิดชูและยกย่อง! "เรื่องนั้นฉันไม่ได้สนใจหรอกค่ะ"
"อ้อจริงสิ เพราะคุณมันเป็นภรรยาปลอมๆนิ" เลขาสาวสวยกอดอกปรายมองเรณุกาตั้งแต่หัวจรดเท้า ปากของเธอยกยิ้มเยาะเย้ย สะใจที่ได้ถากถางภรรยาปลอมๆของเจ้านาย "จืดชืดแบบนี้ ฉันว่าอีกไม่นานเขาเฉดหัวคุณทิ้งแน่"
กึกก~
เรณุกากำมือเข้าหากัน
"คุณหยางเฟยเขาชอบผู้หญิงสวยเซ็กซี่ เร่าร้อน แต่คุณคือศูนย์รวมของจุดด้อยถ้าเทียบกับพี่สาวของคุณ ทำใจไว้เถอะสภาพอย่างคุณน่ะ..หยางเฟยเขาไม่เอาหรอก!"
"..." เรณุกาหันมายิ้มให้ ต่อให้เธอคนนี้จะพูดจาถากถางอะไรก็ตาม เธอไม่จำเป็นต้องเก็บเอามาคิด เพราะถ้าพี่สาวของเธอกลับมาเมื่อไหร่หน้าที่ตรงนี้คงหมดไป "ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ ถ้าหมดธุระแล้ว..ดิฉันขอตัวค่ะ"
"เดี๋ยว!"
กึก!
เรณุกาหยุดเดิน
"เอาเวลาที่มาตามผัวไปดูแลตัวเองดีกว่าไหม ผัวจะได้ไม่มีเมียน้อย!"
เรณุกาพยักหน้าขึ้นลงพลางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะรีบเดินหนีจากตรงนี้ เพราะไม่อยากตีฝีปากกับผู้หญิงในสต็อกของหยางเฟย นี่ถ้าเป็นพี่สาวของเธอแล้วก็เลขาคนนี้คงนอนจมกองเลือดไปนานแล้ว
พรึ่บบ~
หญิงสาวหย่อนสะโพกนั่งอย่างเหนื่อยใจในป้ายรถเมล์หน้าบริษัทของหยางเฟย ถึงเธอจะเป็นภรรยาของนักธุรกิจชื่อดังแต่ก็ใช่ว่าจะมีใครจำเธอได้
เรณุกาหยิบกระจกขึ้นมาส่อง มองซ้ายมองขวา เคยมีคนบอกว่าหน้าของเธอไม่คล้ายกับพี่สาวเลย ลลินาทั้งสวย ทั้งเก่ง เพอร์เฟคไปซะทุกอย่าง ในขณะที่เธอคงเป็นได้แค่ศูนย์รวมของจุดด้อยอย่างที่เลขาคนนั้นพูด
"อ่าว เรน!"
"เกื้อ!"
"มานั่งทำอะไรตรงนี้" เกื้อหรือนุกูลบังเอิญผ่านมาเห็นเรณุกาเข้าพอดี เขาหย่อนสะโพกลงข้างๆเธอ
นุกูลคือคนไทยในฮ่องกงที่เป็นเพื่อนสนิทของเรณุกา เธอกับนุกูลรู้จักกันเมื่อหกปีก่อน เขาได้ช่วยชีวิตของเธอไว้จากเหตุการณ์บางอย่าง จนทำให้เธอกับเขากลายเป็นเพื่อนกันในที่สุด
"กำลังจะกลับบ้านน่ะ"
"เรนนี่ใจร้ายจังเลยเนาะ จะแต่งงานไม่บอกเกื้อซักคำ"
"ขอโทษนะเกื้อ มันกระทันหันน่ะ"
"ทำไมเรนถึงได้แต่งงานกับแฟนของพี่ลีล่ะ"
"แค่แต่งงานบังหน้าน่ะ จู่ๆพี่ลีก็ขาดการติดต่อ" เรณุกามุ้ยหน้า เธอนั่งประสานมือแน่นบนหน้าตัก
"..." นุกูลคลี่ยิ้มอย่างอ่อนโยน ก่อนเอื้อมมือไปโยกศีรษะของเรณุกาด้วยความเอ็นดู เขาเองก็พอจะรู้มานานแล้วว่าเรณุกาแอบชอบแฟนของพี่สาว "เกื้อขอแสดงความยินดีด้วยละกัน"
"เกื้อก็รู้ว่าถ้าพี่ลีกลับมา ยังไงเรนกับคุณหยางเฟยก็คงต้องเลิกกัน"
"แล้วถ้าพี่ลีไม่กลับมาล่ะ"
"คงเป็นไปไม่ได้หรอก เพราะตอนนี้คุณหยางเฟยกำลังจ้างนักสืบฝีมือดีไปตามหาตัวพี่ลี" เรณุกาทำหน้าเศร้าจนนุกูลอดสงสารไม่ได้ มือใหญ่รั้งร่างของเธอเข้ามาซบเพื่อเป็นการปลอบโยน เพราะรู้ดีว่าเรณุกาแอบชอบหยางเฟยมานานแล้ว เขาคือรักแรกของเธอ
"ถ้าเรนมีเรื่องไม่สบายใจอะไร คุยกับเกื้อได้ทุกอย่างนะ เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่หรอ อย่าเก็บความทุกข์ไว้ในใจให้คนเดียวสิ"
"..." เรณุกาเผย่อขึ้นส่งยิ้มให้เสี้ยวหน้าหล่อเหลาของนุกูล เขาคือเพื่อนสนิทคนเดียวที่เธอสามารถคุยได้ทุกเรื่องและเป็นคนเดียวที่รู้ความลับอะไรหลายๆอย่าง แม้กระทั่งพ่อของเธอเองก็ยังไม่รู้ เธอโชคดีที่ในฮ่องกงมีคนอย่างนุกูลอยู่ มันทำให้เธอรู้สึกไม่โดดเดี่ยว "ขอบคุณนะเกื้อ"
เอี๊ยดดดดด!!!~
ในขณะที่เรณุกากำลังนั่งซบไหล่ของนุกูลอยู่นั้น จู่ๆก็มีรถลีมูซีนคันหรูวิ่งเข้ามาจอดทำให้ทั้งสองรีบผละออกจากกัน ทันทีที่คนในรถลดกระจกลง เรณุกาถึงกับเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ แม้ว่าเขาจะอยู่ภายใต้กรอบแว่นสีดำสนิทแต่เธอก็รับรู้ได้ถึงรังสีอํามหิตจากดวงตาคง
"จะเอากันข้างทางทั้งที..เกรงใจหมาแมวแถวนี้หน่อย" เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ
"ไม่ใช่นะคะ! เรนกับเกื้อไม่ได้ทำแบบนั้น"
"หึ!" หยางเฟยกระตุกยิ้มมุมปากพลางหัวเราะในลำคอ "ถ้าอยากมากถึงขั้นอดใจไม่ไหว บอกฉันก็ได้ เดี๋ยวบริจาคเงินเปิดห้องให้"
"มันไม่ใช่แบบนั้นนะครับคุณ" นุกูลรีบออกหน้าปกป้องเรณุกาเพราะกลัวสามีของเธอเข้าใจผิด ชักจะไม่พอใจกับคำพูดของผู้ชายคนนี้เสียแล้ว ดูถ้าเรณุกาคงเจองานหนัก ต้องมาเจอผู้ชายนิสัยต่ำทรามแบบนี้ "ผมกับเรนเป็นเพื่อนกัน"
"..." หยางเฟยไม่ตอบ เขาปรายตามองนุกูลตั้งแต่หัวจรดเท้า เพิ่งเอากันไปหยกๆ แต่กลับมานั่งพลอดรักกับชายชู้ที่ป้ายรถเมล์ เรณุกานี่ชั่งเป็นผู้หญิงร้ายเดียงสาซะจริงๆ "ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรนิหากคนสองคนจะเอากันข้างทางเหมือนหมา แต่จะทำอะไรก็ไว้หน้าผมหน่อย มีผู้คนจำนวนไม่น้อยรู้ว่าเรณุกาแต่งงานกับผม ถ้าเป็นข่าวขึ้นมา..คนเสียหายคือใครคุณก็คงจะรู้"
"คุณกำลังเข้าใจภรรยาของคุณผิดนะ!"
"พอเถอะเกื้อ" เรณุการีบห้ามศึกเพราะรู้ดีว่าหยางเฟยไม่ชอบให้ใครมาตอบโต้ เธอผิดเองที่ทำอะไรไม่ระมัดระวัง ถ้าเกิดเป็นข่าวขึ้นมาคนเสียหายก็คือเขา "เดี๋ยวเรนจะไปอธิบายกับเขาเอง"
"ทำไมเรนต้องมาเจอคนแบบนี้ด้วย"
"พี่ลีมาเดี๋ยวเรนก็เป็นอิสระแล้ว" เรณุกาส่งยิ้มให้นุกูล ราวกับจะบอกว่า ตนไม่เป็นอะไรไม่ต้องห่วง
"มาขึ้นรถเรณุกา!"
"คะ?"
"ฉันบอกให้ขึ้นรถ!" หยางเฟยตะคอกเสียงดังด้วยความหงุดหงิด เขาอารมณ์ไม่ดีตั้งแต่เห็นเรณุกานั่งพลอดรักกับไอ้หนุ่มหน้าจืดคนนี้แล้ว! "หรือจะนั่งพลอดรักกันเหมือนหมาเดือนเก้าก็เชิญ!"
"เรนกลับก่อนนะเกื้อ ถ้ามีเรื่องไม่สบายใจเมื่อไหร่เดี๋ยว..เรนโทรหานะ"
"อืม" นุกูลพยักหน้าขึ้นลงส่งยิ้มให้เรณุกาก่อนที่สายตาจะไปปะทะเข้ากับใครบางคนซึ่งนั่งจ้องเขม่งอยู่ในรถ นุกูลโค้งศีรษะให้ด้วยความเคารพ ถึงจะรู้สึกไม่ถูกชะตากับผู้ชายคนนี้แต่อย่างน้อยเขาก็คือสามีของเพื่อนสนิท สงสารเรณุกาที่ต้องมาเจอผู้ชายแบบนี้ ไม่คิดไม่ฝันมาก่อนว่าคนอย่าง 'หลี่ หยางเฟย' จะต่ำทรามและไม่ให้เกียรติผู้หญิงได้ถึงขนาดนี้ ทั้งๆที่เขาก็คือนักธุรกิจชื่อดังซึ่งเบื่องหน้าสวยหรู
