บทที่ 12 เงาของใครอีกคน
12 เงาของใครอีกคน
ปึก!
"โอ้ยยยย!!!" ทันทีที่เข้ามาถึงห้องร่างของเรณุกาก็ปลิวกระแทกกับฝาผนังด้วยฝีมือของหยางเฟย ชายหนุ่มจับร่างของภรรยาปลอมๆเหวี่ยงลงบนโซฟา มือใหญ่จะตบเข้าที่แก้มใส "คะ..คุณเฟย เรนเจ็บ~"
"เธอกำลังทำให้ฉันขายหน้านะเรณุกา!"
"อึก! คะ..คุณกำลังเข้าใจผิดนะคะ โอ้ย!!"
"เข้าใจผิดหรอ!" หยางเฟยออกแรงบีบจนหน้างานเหยเกด้วยความเจ็บปวด "นี่ถ้าฉันไม่เข้ามาเห็นก่อน คงวิ่งหน้าตั้งไปเอากับมันแล้ว!!"
"ไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะคะ เรนกลับเกื้อเป็นเพื่อนกัน อีกอย่างเกื้อเขาไม่มีทางชะ..โอ้ยยย!!"
"ตอแหล!! คิดว่าฉันจะเชื่อผู้หญิงอย่างเธอเรณุกา!!!" ดวงตาคงฉายแวววาวโรจน์ หัวใจของเรณุกาเต้นไม่เป็นจังหวะ เพราะเวลาที่หยางเฟยโมโหเขาเป็นคนหนึ่งที่น่ากลัวมาก เขาสามารถทำลายใครก็ตามที่ทำให้เขาไม่พอใจให้ย่อยยับภายในเพียงพริบตา! "ฉันโง่ไปแล้วรอบหนึ่ง แต่ฉันไม่มีทั้งโง่ซ้ำสอง!!"
"ฮึก..ระ..เรนไม่มีทางทำแบบนั้นกับคุณ เชื่อใจเรนนะคะ" เรณุกาขอร้องอ้อนวอนทั้งน้ำตา เธอพยายามเอื้อมมือสั่นเทาำปแกะฝ่ามือของเขาออก แต่ทันใดนั้นเขาก็ยกร่างของเธอเหวี่ยงลงพื้น
ปึก!!
"โอ้ยยยย!!!"
"อยากไปเอากับคนอื่นนักใช่ไหม!" หยางเฟยเค้นน้ำเสียงลอดไรฟัน เขาก็ค่อยๆถอดเข็มขัดออก ตามด้วยเสื้อเชิ้ตสีดำ ในขณะที่เรณุกาถอยหลังกรู่ด้วยความกลัว
"ฮึก..คุณเฟยคะ..ระ..เรนขอโทษ เรนจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว ฮรื้อออ~"
"ที่ฉันโกรธไม่ใช่เพราะฉันพิศวาสเธอนะ แต่ฉันไม่อยากเป็นข่าว! เธอก็รู้ว่าคนที่ฉันอยากแต่งงานด้วยไม่ใช่เธอ!!"
"ฮึก!" เรณุกาก้มหน้างุดทั้งน้ำตา เสียใจจนไม่รู้ว่าจะสรรหาคำไหนมาบรรยายได้อีกแล้ว เธอไม่คู่ควรกับตำแหน่งนี้ รู้ทั้งรู้ว่าเขาไม่รักแต่ก็ยังยอมพลีกายให้เขาเชยชมอย่างง่ายดาย
เธอนี่มันใจง่ายจริงๆเรณุกา!!
เปี้ยะ!~ เปี้ยะ!~
"อ้ะ!!" ร่างบางผวาเฮือกเมื่อหยางเฟยฟาดเข็มขัดลงบนพื้นจนเกิดเสียงดังลั่นห้อง เรณุกาเงยหน้าขึ้นมองชายที่รักทั้งน้ำตา ดวงตาของเขาในตอนนี้มันเต็มไปด้วยความโกรธแค้น เขาเป็นผู้ชายที่หวงภาพลักษณ์ยิ่งกว่าอะไร ก็ไม่แปลกใจที่เขาจะเป็นแบบนี้ "ฮรื้อออ~ อย่าทำอะไรเรนเลยนะ"
ตึก~ ตึก~
เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า ในขณะที่เรณุกาถอยหลังจนมุม ดวงตาคมไล่มองร่างบางที่นั่งสั่นระริกเหมือนผีเข้า เธอร้องไห้สะอื้นจนตัวโยน ผู้หญิงคนนี้ช่างอ่อนแอยิ่งนักถ้าเทียบกับพี่สาว เอะอะก็ร้องไห้ เอะอะก็มีน้ำตา เขาย่อเข่าลงตรงหน้าก่อนกระชากหน้างานให้หันมาสบตา
"ถึงแม้ฉันจะไม่ได้รักเธอ แต่ตราบใดที่เธอยังอยู่ในกำมือของฉัน.." ดวงตาคมหยุดอยู่ที่ดวงตากลมโตซึ่งมีหยาดน้ำใสๆไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย เธอเหลือบมองด้วยสายตาเชิงตัดพ้อ "ห้ามไปอ้าขาให้ใครเอา!!!"
แคว่กกกก!!!
"ว้ายยยย!!"
หยางเฟยกดร่างบางลงกับพื้น เขาจัดการรวบข้อมือเล็กมัดตรึงไว้ที่ขาโต๊ะด้วยเข็มขัด ก่อนขยับกายออกมาดูผลงาน
"ฉันจะเตือนเธอเป็นครั้งสุดท้ายนะเรณุกา ถ้าเธอยังทำให้ฉันขายหน้าอีก พ่อของเธอได้กลายเป็นศพก่อนเจอลีแน่!!"
ไม่รอช้าหน้าหล่อคมชกลงมาขบเม้มต้นคอ มันป่าเถื่อนและรุนแรงกว่าทุกครั้งที่เคยผ่านมา แม้ว่าเขาจะไม่รักเรณุกาแต่ถ้าให้เอาแก้ขัดเขาก็สามารถทำได้ ปฏิเสธไม่ว่าเรณุกาเป็นผู้หญิงจืดชื่นแต่ทว่าเมื่ออยู่บนเตียงกลับเต็มไปด้วยความร้อนแรง อาจเป็นเพราะว่าหุ่นของเธออวบอัดเต็มไม้เต็มมือ ไม่ผอมเพรียวเหมือนลลินา
"อึก..ปล่อยค่ะ..คุณเฟย..อ้ะ!"
"เธอรู้ไหม..ว่าฉันคิดถึงลีแค่ไหน"
กึก~
ดวงตากลมโตสั่นระริกหยุดมองหน้าหล่ออย่างไม่เชื่อสายตา ในขณะที่เขากำลังจะมีอะไรกับเธอแต่เขากลับพูดถึงคนอื่น!
แม้จะรักมากแค่ไหนแต่มันคงไม่มีทางเป็นไปได้ เพราะในใจของเขาเต็มไปด้วยลลินา!
"เธอกับพ่อเฮ็งซวยของเธอ..ปิดบังฉันใช่มั้ย! ห้ะ!!"
"ฮึก..ปะ..เปล่านะคะ~"
"เธอ.." มือใหญ่บีบลำคองามละหง กดร่างของเธอตรึงกับพื้น เรณุกาดิ้นรนมากขึ้น ทั้งออกแรงผลักไส เสียงร้องอ้อนวอนของเธอส่งไปไม่ถึงหัวใจของเขา "มันไม่ได้ครึ่งหนึ่งของพี่สาวเธอด้วยซ้ำ!!"
"อุ๊บบ!!~"
ริมฝีปากหยักฉกลงมาดูดดึงริมฝีปากบางอย่างรุนแรงจนมันชอกช้ำ พยายามปิดหน้าหนีแต่เขากลับตรึงท้ายทอยของเธอไว้ บดขยี้ริมฝีปากอย่างรุนแรง ไม่ว่าจะตะโกนอ้อนวอนขอร้องเขากี่ครั้งต่อกี่ครั้ง สุดท้ายแล้วเธอก็เป็นได้แค่เงาของพี่สาวอยู่ดี
"ฮึก..คะ..คุณเฟย"
"ฮืมมม..ลีผมคิดถึงคุณเหลือเกิน"
และในขณะที่เขากำลังสอดแทรกแก่นกายขนาดใหญ่เข้ามา ชื่อที่เขาเรียกกลับไม่ใช่ชื่อของเธอ เรณุกาเบือนหน้าหนีด้วยความเจ็บปวด ไม่ว่าเธอจะพยายามช่วยเหลือตัวเองแค่ไหน มันก็ไม่มีทางรอดพ้นจากเงื้อมือของซาตานไปได้ เขากระแทกแก่นกายเข้ามาจนเธอจุกหน่วง เสียงร้องครวญครางดังลั่นห้องแข่งกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อ
"อืมม..อร้าาาา"
"อ้ะ..คะ..คุณเฟย~"
เสียงหวานครางกระเซ้ายั่วยวน สติของเธอเริ่มเลือนลางลงไปทุกที เมื่อลิ้นใหญ่ตวัดดูดดื่มอย่างหิวกระหาย บดขยี้เคล้าคลอด้วยความรุนแรง ในขณะที่ช่วงล่างกระแทกกระทั้นเข้ามาไม่หยุด ความยิ่งใหญ่ส่งผลให้เรณุกาจุกจนนอนงอตัว
"อร้าาา..ลี..ผมคิดถึงคุณเหลือเกิน~"
เรณุกาเจ็บทุกครั้งที่ชื่อของพี่สาวหลุดออกมาจากปากของเขา แต่ทว่าร่างกายของเธอกลับไม่รักดี มันลุ่มหลงมัวเมาไปกับรสสวาทอันแสนเร่าร้อนของเขา ทุกอณูเนื้อของเธอเต็มไปด้วยรอยจูบ เขาได้ตีตราบนเรือนร่างไว้ทุกซอกทุกมุมแล้ว
"อร้าา..คุณเฟย~"
"อร้าา.."
ความเสียวซ่านเริ่มก่อตัว เรณุกาดิ้นไปมาพลางแอ่นกายขึ้นรับสัมผัสอัตโนมัติ ปากหยักเคลื่อนเข้ามาดูดยอดอกของเธอครั้งแล้วครั้งเล่าจนเจ็บแสบไปทั้งเต้า ปลายนิ้วใหญ่แกว่งบี้ยอดปะทุมถันจนแข็งฉันเป็นตุ่มไต ยิ่งเรณุการ้องครวญครางมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งกระแทกแก่นกายยาวใหญ่เข้ามาอย่างไม่ยั้ง
เรณุกากำลังหลงใหลและพึงพอใจไปกับสัมผัสของหยางเฟย ทั้งๆที่รู้อยู่เต็มอกว่าคนที่เขาเพ้อถึงคือพี่สาวของเธอ น้ำตารื้อขึ้นเต็มดวงตากลมโตอีกครั้ง เธอมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตัดพ้อ ก่อนที่หัวใจจะแตกสลายครั้งแล้วครั้งเล่าเพราะชื่อที่หลุดออกจากริมฝีปากหยัก
"อร้าา..ลี"
"โอ้ววววว...ดีเหลือเกิน..ลี"
"ผมรักคุณนะลี.."
เรณุกาปวดร้าวทั้งกายและใจในเวลาเดียวกัน น้ำตาไหลออกมาทางหางตา ในขณะที่เขากำลังมีความสุขที่ได้ร่วมรักบนเรือนร่างของเธอ แต่เธอกลับจมทุกข์ไปด้วยความเจ็บปวด เพราะเป็นได้แค่เงาของใครบางคน
ให้มันเจ็บจนกว่าจะรู้สึกว่าไม่เจ็บ...
